Σπουδή σε τρία θέματα
Οι φωτογραφίες με το γκράφιτι και την αφίσα των «Ελευθερίων» έχουν ένα χρόνο περίπου διαφορά από το προ μηνός φρεσκάρισμα του «τείχους» του Δημοτικού Σταδίου. Η σημερινή πραγματικότητα επιβεβαίωσε δραματικά το «πνεύμα» μιας αφίσας, που έδειχνε ακριβώς την απόδραση και τη δημιουργία μέσα από τους δρόμους της τέχνης (έστω και της εφήμερης των γκράφιτι) και της φαντασίας. Απ’ όλο εκείνο το «σκηνικό» που παρίστανε η αφίσα, μετά από ένα χρόνο, υπάρχει μόνο η σκάλα των ελαιοχρωματιστών του Δήμου που ανέλαβαν τον άχαρο ρόλο του πολέμου που κήρυξε η νέα δημοτική αρχή στο γκράφιτι.
Ο φόβος της νέας συντηρητικής Δημοτικής Αρχής είναι «η εικόνα της αταξίας, της υποβάθμισης που προκαλούν οι «συμμορίτες» γκραφιτάδες και το πολιτικό της μήνυμα είναι «επίθεση εναντίον του γκράφιτι», προκειμένου να μην επικρατήσει στην πόλη. Ήδη άρχισε από την αρμόδια δημοτική υπηρεσία η καταγραφή κοινόχρηστων και δημόσιων χώρων που έχουν «ρυπανθεί», ενώ σύμφωνα με τις προθέσεις των αρμοδίων που διατυπώνονται σε συμβούλια και υπηρεσιακές συζητήσεις, δεν αποκλείεται και η «εντεταλμένη» υπηρεσία υπαλλήλων του Δήμου προκειμένου να εντοπίζονται οι «ρυπαντές» και να «κατασταλεί» αυτή η «μάστιγα».
Το «γκράφιτι» και στην πόλη μας, εκτός από το πρωτογενές είδος του, που απεικονίσεις του υπήρχαν και στον «φρεσκαρισμένο» τοίχο του Σταδίου, επανέρχεται με τη μορφή συνθημάτων, αλλά και με ένα νέο πολιτικοποιημένο είδος «street art»- με στένσιλ, αυτοκόλλητα, εικαστικές παρεμβάσεις- που παίρνει θέση σε φλέγοντα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Κι αυτό είναι ίσως που φοβάται η νέα Δημοτική Αρχή: η κριτική στην αντιλαϊκή και αντιδραστική πολιτική του «γενήτωρος» της, κυβερνητικού κόμματος.
Προσωπικά έχω πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να μάθω την αντίδραση και την άποψη του καλού φίλου ζωγράφου Νίκου Θωμά, προταθέντος από το σημερινό Δήμαρχο να συμμετάσχει στο ΔΣ της «Παπαδριελείου» Πινακοθήκης, γι’ αυτού του είδους τις «καλλιτεχνικής καθαρότητας» επεμβάσεις της νέας Δημοτικής Αρχής.
Για την ιστορία αναφέρω ότι οι εικαστικές δημιουργίες υπό μορφή γκράφιτι που υπήρχαν στο Στάδιο και σε άλλα σημεία της πόλης έγιναν από μαθητές του Γυμνασίου όπου δίδασκε το μάθημα των καλλιτεχνικών και έγιναν υπό την καλλιτεχνική του επίβλεψη. Αποτέλεσε τότε όλη εκείνη η πρωτοβουλία ένα αισιόδοξο μήνυμα για την πόλη, η αναζήτηση της ελεύθερης έκφρασης της νέας γενιάς.
Επανέρχομαι στην αρχική μου πρόθεση να παρέμβω με αυτό το σχόλιο στη φετινή διαδικασία καλλιτεχνικής επιμέλειας της αφίσας για τα «Ελευθέρια». Η οποία επανέρχεται (και σωστά, ως προς τον τρόπο που θα έπρεπε να γίνεται) στην «προκήρυξη διαγωνισμού». Μόνο που, και παλαιότερα και σήμερα, αυτός έχει σημαντικές αδυναμίες.
Αν ο Δήμος ήθελε οι εκδηλώσεις του να αποκτήσουν μια ευρύτερη απήχηση στον ελλαδικό χώρο θα έπρεπε:
n Να απευθύνεται πλέον σε ένα μεγαλύτερο κοινό καλλιτεχνών.
n Να δώσει περισσότερο δελεαστικά κίνητρα στους δημιουργούς.
n Να διασφαλίσει το αδιάβλητο και την τεκμηρίωση των προτάσεων. Να ενθαρρύνει την ελεύθερη και εναλλακτική έκφραση.
n Να εγγυηθεί για την καλλιτεχνική και επιστημονική εγκυρότητα των μελών της επιτροπής.
Πολύ φοβάμαι ότι η επιστροφή σε μια διαδικασία με τα παλαιά πρότυπα θα σημάνει και την επιστροφή στην επιλογή των περισσότερο «εθνικοφρόνων» και συντηρητικών επιλογών.
(Η δική μου πρόταση για την φετινή αφίσα των «Ελευθερίων» θα κατατεθεί εδώ σ’ αυτήν την ιστοσελίδα σε εύλογο χρόνο).
( Στην «Ελευθεροτυπία» (15-3-2007) www.enet.gr στο ένθετο «Τέχνης έργα» και τίτλο «Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους γκραφιτάδες» και στα «Νέα» ( 17-3-2007) www.tanea.gr στη στήλη «Ημερολόγιο Συνόρων» και τίτλο «Η τέχνη των δρόμων», θα διαβάσετε δύο πολύ καλά δημοσιεύματα για το γκράφιτι και τις…περιπέτειές του)
