Οι καταστροφές που προκάλεσαν οι βροχοπτώσεις και τα έντονα καιρικά φαινόμενα το τελευταίο Σαββατοκύριακο στο Νομό Ροδόπης, ήταν τα αυτονόητα αποτελέσματα ενός καταστροφικού μοντέλου ανάπτυξης, που εφαρμόζεται χρόνια τώρα στην περιοχή και μιας απαράδεκτης πολιτικής διαχείρισης των αναγκών της περιοχής από τους εντόπιους πολιτικούς, που συνεχίζουν μετά και από τις τελευταίες εξελίξεις να πιστεύουν ότι θα τους σώσουν τα επικοινωνιακά σωσίβια και οι κατευθυνόμενες προβολές της προσωπικής τους …αυτοθυσίας.
Έτσι αυτό που ανακαλύψαμε ήταν ότι ο Νομός Ροδόπης διαθέτει δυο “παιδιά θαύματα”.

—Τον βουλευτή Ροδόπης κ. Στυλιανίδη, που ως υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, φέρεται από τον τοπικό Τύπο να συντονίζει , ως άλλος πρωθυπουργός, ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιο, για την αντιμετώπιση των έκτακτων αναγκών τις οποίες αντιμετώπιζε ο Νομός (σσ. «Συννενοήθηκε με τον κ. Παυλόπουλο για να κηρυχθεί ο Νομός σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης»! «Συντόνισε δια του κ. Περιφερειάρχη τις προσπάθειες αντιμετώπισης της έκτακτης κατάστασης»! «Συμφώνησε με τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης…την εκτίμηση των ζημιών»! «Συμφώνησε με τον υφυπουργό Υγείας (!) την αποζημίωση για τις καταστροφές οικοσυσκευών»!). Και διερωτάται κανείς ευλόγως, αν συνέβησαν όλα έτσι όπως περιγράφονται, για την σοβαρότητα που αντιμετωπίζει αυτή η κυβέρνηση την κατάσταση μιας περιοχής, που την κηρύσσει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Γιατί προφανώς πιστεύω ότι δεν συνέβησαν έτσι τα πράγματα. Διότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι όλη η διαδικασία, δεν έγινε με βάση τη συντεταγμένη λειτουργία της Πολιτείας, αλλά έγινε έτσι μόνο και μόνο για να δώσει την ευκαιρία σε έναν και μόνο Υπουργό Παιδείας και τόσο φιλόδοξο βουλευτή Ροδόπης να το «παίξει», έστω και για κάποιες ώρες «κυβερνήτης» στη θέση του κυβερνήτη.
Ασφαλέστατα επιχειρήματα, για να συμπεράνει κανείς ότι τα σοβαρά θέματα στην περιοχή μας τα αντιμετωπίζουν όχι και τόσο σοβαρά οι εντόπιοι πολιτικοί, για χάριν και μόνο προσωπικών επικοινωνιακών αναγκών τους, μας έδωσαν οι λιτές, προσεχτικές δηλώσεις των κυβερνητικών παραγόντων που περιόδευσαν στην περιοχή και διαπίστωσαν την κατάσταση, ότι σαφώς η εικόνα των καταστροφών δεν είναι ίδια με τις καταστροφές των πυρκαγιών του καλοκαιριού κι έτσι χαρακτηρίζεται υπερβολικό το αίτημα μιας παρόμοιας αποζημίωσης των πλημμυροπαθών με αυτήν που καταβλήθηκε στους πυρόπληκτους της Πελοποννήσου. Κι ας έσπευσαν τοπικές γραφίδες να σηκώσουν και πάλι το λάβαρο της «αδικημένης ακριτικής περιοχής» απέναντι στους «προνομιούχους χάμουτζηδες»!
Η αλήθεια είναι πάντως ότι καταστροφές υπήρξαν, αλλά όχι σε αυτήν την έκταση που να χαρακτηρίζει μια κατάσταση θεομηνίας, όπως χαρακτηριστικά επιχείρησαν να παρουσιάσουν εντόπιοι αυτοδιοικητικοί διαχειριστές, προκειμένου να διαφύγουν των χρόνιων ευθυνών τους και να δικαιολογήσουν ένα αποτυχημένο μοντέλο ανάπτυξης από τη μια και την εκλογική τους πελατεία να ικανοποιήσουν, από την άλλη, εξασφαλίζοντάς της μια γενναία αποζημίωση και… εις άλλα με υγεία.
Καταστροφές που υφίστανται χρόνια τώρα, οι «συνήθεις ύποπτοι» ενός άδικου, άνισου και στρεβλού μοντέλου, που τους θέλει «παρείσακτους» και «παρίες». Καταστροφές που υφίστανται χρόνια τώρα οι πολίτες αυτής της περιοχής που αποτελούν το μεγάλο τμήμα της τάξης των φτωχών της περιοχής, που καταδεικνύει και τη μεγάλη ανισότητα ανάπτυξης που υπάρχει στην περιοχή.
Οι πολίτες του Ηφαίστου και της Μελέτης και των μειονοτικών οικισμών, οι κάτοικοι στα νέα «γκέτο» των οικισμών των παλιννοστούντων και οι πολίτες των φτωχότερων αγροτικών οικισμών του κάμπου της Ροδόπης.
Όλα αυτά αν τα δει κανείς ειλικρινά και τα αναλύσει αντικειμενικά θα διαπιστώσει ότι «δεν φταίει ο Θεός που μας μισεί» στελνοντάς μας… θεομηνίες, ούτε το «κακό το ριζικό μας». Φταίει το κεφάλι το ξερό μας, που ακόμη θρέφεται με το κουτόχορτο που μας ταΐζουν οι λογής επιτήδειοι πολιτικάντηδες.
Μια καλή εισαγωγή για να σας παρουσιάσω το έτερο «παιδί θαύμα» της περιοχής μας το Νομάρχη κ.Γιαννακίδη που παρέμεινε «δυο εικοσιτετράωρα άγρυπνος για να αντιμετωπίσει τις ανάγκες που προέκυψαν», του οποίου τις καλές προθέσεις δεν αμφισβητώ. Αμφισβητώ όμως την επάρκεια της σημερινής Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης να προβλέψει, να σχεδιάσει, να διεκδικήσει.
Είναι πολλά, τέσσερις τετραετίες τώρα, τα περιστατικά Νομαρχών, είτε του κ.Σταυρόπουλου, είτε του κ.Γιαννακίδη, που «παρέμειναν άγρυπνοι σε παρόμοιες συνθήκες». Έξω λοιπόν από την επικοινωνιακή προβολή που τους εξασφάλιζε η εικόνα του Νομάρχη σε ερπυστριοφόρο να μεταφέρει έγκυο γυναίκα από τα αποκλεισμένα από τις χιονοπτώσεις ορεινά χωριά. Του Νομάρχη Πυροσβέστη, του Νομάρχη τροχονόμου, του Νομάρχη δύτη κλπ. Πίσω λοιπόν από την «εικόνα», υπήρχε το πρόβλημα. Υπήρχε η ευθύνη. Κι αν υποθέσουμε ότι το πρόβλημα είναι μια υποβαθμισμένη και υποτελής, στις εκάστοτε κυβερνητικές επιταγές, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση τότε οι ευθύνες αυτών που την υπηρετούν είναι ότι δεν αντιδρούν, δεν διεκδικούν. Είναι αυτό το σημείο που διαφωνώ και σήμερα με τον κ.Γιαννακίδη, ο οποίος θεωρεί ότι με τη «συναίνεση» και τον «ιστορικό συμβιβασμό» του σήμερα με τον κ.Στυλιανίδη, αποκομίζει περισσότερα οφέλη για την περιοχή και τη δική του πολιτική σταδιοδρομία διατηρεί επίκαιρη στη νομή της τοπικής εξουσίας και την υστεροφημία του «επιτυχημένου» Νομάρχη συντηρεί.
Αν η σημερινή Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση έχει συγκεκριμένο μοντέλο ισομερούς ανάπτυξης και ιεραρχημένων στόχων πρέπει να το επιβάλλει και να επανακαθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο. Δεν είναι κυβερνητικός φορέας καμιάς κυβερνήσεως και κυρίως δεν είναι «Υπηρεσία» κανενός Υπουργείου, ούτε και ο Νομάρχης φτωχός συγγενής ή υπηρεσιακός παράγοντας κανενός Υπουργείου, όπως δυστυχώς εμφανίστηκε κατά τη διαχείριση των πρόσφατων καταστροφών. Απαιτούμε μια Νομαρχία και ένα Νομάρχη με αυτονομία, με συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα, με το θάρρος της δημόσιας αυτοκριτικής και διεκδίκησης.
Διότι, εκτός του ποιος φταίει, σε ποιον καταλογίζονται οι ευθύνες, υπάρχει και η παροιμία του θυμόσοφου λαού, ότι «των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν». Μια παροιμία που σαφέστατα προσδιορίζει και τις αληθινές ιδιότητες που πρέπει να διαθέτουν τα «παιδιά θαύματα». Που τους διαχωρίζει από τους “μαθητευόμενους μάγους”. Αν και για όσους είδαν τη “Φαντασία” του Ντίσνεϋ, θα αντιληφθούν αμέσως την προσομοίωσή τους με τον ήρωα μαθητευόμενο μάγο που τα…θαλάσσωσε στην κυριολεξία.
Δεν αναφέρθηκα στο σημερινό Δήμαρχο της Κομοτηνής κ.Κοτσάκη και την ανύπαρκτη δημοτική αρχή για τις μοναδικές και τεράστιες ευθύνες τους, για όσες καταστροφές προκάλεσαν οι πλημμύρες στα όρια του Δήμου του. Ο κ.Κοτσάκης και οι επιτελείς του δεν αντέχουν σε καμία κριτική. Εξάλλου για τις σημερινές του ευθύνες, που προέκυψαν από την πρόσφατη καταστροφή υπάρχουν οι επισημάνσεις που έκανα σε δύο άλλα posts κατά το παρελθόν, με τίτλους «Η Παναγία των…παριών» και «Lucy in the sky with…diamond». Κι ακόμη επιβεβαιώνεται αυτό που τότε έγραφα, ότι ο βίος και το έργο αυτής της δημοτικής αρχής θα τελειώσει με τις εθνικές εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη λειτουργώντας ως προεκλογικός μηχανισμός του κ.Στυλιανίδη. Δυστυχώς (για τους κατοίκους) το νερό των πλημμυρών στον Ήφαιστο, το Αλάν Κογιού, στους οικισμούς των παλιννοστούντων, αποκάλυψε τη “λάσπη” των τελευταίων Δημοτικών εκλογών και την πολιτική εξαπάτηση των πολιτών και άρχισε να στοιχειώνει τα προεκλογικά «οράματα» των δύο φιλόδοξων συντηρητικών πολιτικών.
Μετά από όλα αυτά δεν ξέρω ποιο θα ήταν το κατάλληλο μήνυμα:
—Χαίρε ένδοξε Νομέ της Ροδόπης! Οι μελλοθάνατοι πολίτες σου σε χαιρετούν! Ή το «Ανδρών επιφανών πάσα (υγρή) γη τάφος»;
Ούτως ή άλλως… Καληνύχτα…