Γιατί “Bloody Sunday”;
bloodysunday.Originally uploaded by cstgloux.
(Ο τίτλος «Bloody Sunday» χαρακτηρίζει έτσι δύο μεγάλα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας. Ένα αυτό της «Κόκκινης Κυριακής» της Πετρούπολης στις 22 Ιανουαρίου του 1905, όπου ειρηνικοί διαδηλωτές με κοινωνικά και ταξικά αιτήματα πέφτουν νεκροί από τα πυρά ρωσικού στρατού http://britannica.com. Το δεύτερο στις 30 Ιανουαρίου 1972, όπου άοπλοι ρωμαιοκαθολικοί Ιρλανδοί, που διαδήλωναν για ανθρώπινα δικαιώματα έπεφταν νεκροί από πυροβολισμούς του βρετανικού στρατού,
http://news.bbc.co.uk/1/hi/in de.
Ο τίτλος σʼ αυτήν την ιστοσελίδα είναι συμβολικός κι έρχεται να χαρακτηρίσει όσα συνέβησαν στην Κομοτηνή και το Νομό Ροδόπης στις πρόσφατες τοπικές εκλογές για τη Νομαρχία και τον κεντρικό Δήμο της πόλης, στις 15 και στις 22 Οκτωβρίου 2006.
Με μία λέξη μπορούν να χαρακτηριστούν ως «μακελειό». Μακελειό των δημοκρατικών αστικών ελευθεριών, μια τραγική υποχώρηση πολιτικών και ταξικών αξιών και δικαιωμάτων, μια πολιτική και κοινωνική οπισθοδρόμηση.
Μπορεί οι νεοσυντηρητικές κοινωνικές δυνάμεις, όλων των πολιτικών αποχρώσεων, που συνεργάστηκαν για την «ανατροπή» στο Δήμο της Κομοτηνής, να την εμφανίζουν λίγο-πολύ ως την πτώση της Βαστίλης, το «τέλος της μεταπολίτευσης» όμως, όπως ερμηνεύουν κάποιοι την «αλλαγή» στο Δήμο, σίγουρα δεν οδηγεί σε ένα σταθερό πολιτικό περιβάλλον στο μέλλον, αλλά μάλλον σε πιο αυταρχικές και αντιδημοκρατικές πρακτικές. Δυστυχώς γιατί η μεταπολίτευση στον τόπο μας ποτέ δεν συντελέστηκε, η τοπική πολιτική ζωή εμφανίζει ένα τεράστιο δημοκρατικό έλλειμμα σε ζητήματα δικαιωμάτων και θεσμικής λειτουργίας, ενώ τα φαινόμενα των τελευταίων εκλογών μας επέστρεψαν πολλά χρόνια πίσω σε περιόδους πολιτικής αποσταθεροποίησης, πολιτικής ανεντιμότητας και ανωμαλίας.
Η «αλλαγή» με τον τρόπο που συντελέστηκε, μιας τοπικής δημοκρατικής πολιτικής δημοτικής εξουσίας, έχει μεν την επίφαση της δημοκρατικής αλλαγής, αφού εκφράστηκε με τη λαϊκή βούληση αυτών των εκλογών, κατά βάθος όμως διακρίνει κανείς εκείνα τα χαρακτηριστικά μιας «πραξικοπηματικής» και «βίαιης» ανατροπής.
Τα αποτελέσματα των πρόσφατων τοπικών εκλογών φανέρωσαν τη βαθειά πολιτική κρίση του τοπικού πολιτικού μας συστήματος (ΣΣ: στην ανάλυση αυτών των αποτελεσμάτων θα αναφερθώ στη συνέχεια με άλλα σχόλια).
Η αλλοίωση της ελεύθερης βούλησης των πολιτών από την παρέμβαση κρατικών μηχανισμών, η ενεργός και προκλητική ανάμειξη του υφυπουργού Εξωτερικών κ. Στυλιανίδη υπέρ του υποψηφίου της «Νέας Δημοκρατίας», η αποκάλυψη των «εφιαλτών» της δημοκρατικής παράταξης Δαμιανού και Μαρούδα και η αγενής εκλογική συμπεριφορά μιας μικροαστικής πλέμπας στο χώρο του ΠΑΣΟΚ (η ίδια ακριβώς και για τους ίδιους ηθικοπλαστικούς λόγους που καταψήφισε το ΠΑΣΟΚ το 1989 και το 2004), παράλληλα με την ανυπαρξία ουσιαστικής και αντικειμενικής πληροφόρησης εκ μέρους του τοπικού Τύπου είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά ενός νοσηρού κλίματος της τοπικής πολιτικής ζωής. Τη συνέχεια φυσικά θα τη δούμε να εξελίσσεται στο άμεσο μέλλον με τη διείσδυση πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων, ενόψει μάλιστα και του 4ου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, στους Δήμους και τη Νομαρχία.
Στην τελευταία, θα πρέπει να αρχίσουν να ερμηνεύουν με περισσότερη σύνεση τα υψηλά ποσοστά των εκλογών και να τα μετουσιώνουν περισσότερο σε μια ουσιαστική πολιτική θέση, απέναντι στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, από το να παρασύρονται σε απατηλές «κοινωνικές συμμαχίες» μπερλουσκονικού τύπου.
Επιμένω στην ανάγνωση του τελευταίου βιβλίου του Ουμπέρτο Έκο, «Με το βήμα του κάβουρα. Θερμοί πόλεμοι και λαϊκισμός των ΜΜΕ», από όσους σʼ αυτόν τον τόπο ασχολούνται με τον άλφα ή βήτα τρόπο με την πολιτική, μήπως και μπορέσουν να ερμηνεύσουν πολλά από όσα συνέβησαν στις τελευταίες τοπικές εκλογές και ακόμη μήπως μπορέσουν, αφού προηγουμένως αναλάβουν δημοσίως τις πολιτικές τους ευθύνες, την απόλυτα πολιτική στάση του δημάρχου κ. Βαβατσικλή και τη σημασία μιας σημαντικής πολιτικής κεντρικής προεκλογικής ομιλίας, που τόσο πολύ συζητήθηκε.
«Δεν μπορώ να δω μια προεκλογική αντιπαράθεση που θα διεξάγεται υπό την αιγίδα του «ναι, έχετε δίκιο, αλλά ψηφίστε αυτόν που έχει άδικο». Και κατά την προεκλογική αντιπαράθεση, η κριτική απέναντι στον αντίπαλο πρέπει να είναι ανελέητη, ώστε να μπορεί να πείσει τουλάχιστον τους αναποφάσιστους» γράφει ο Ουμπέρτο Έκο για όσους για την πολιτική τους επιλογή γίνονται αντιπαθείς, και καταλήγει « Πολλές κριτικές που θεωρήθηκαν αντιπαθητικές, είναι κριτικές ηθών. Και ο κριτικός ηθών πρέπει να είναι σκληρός. Ή μάλλον, αν θες να είσαι κριτικός των ηθών, πρέπει να φερθείς όπως ο Οράτιος, αν φερθείς σαν τον Βιργίλιο, τότε μπορείς να γράψεις ένα ποίημα, πιθανόν ωραιότατο, υμνώντας τον θεό βασιλέα. Αλλά οι καιροί είναι σκοτεινοί και τα ήθη διεφθαρμένα και ακόμα και το δικαίωμα στην κριτική, όταν δεν καταπνίγεται από λογοκριτικά μέτρα, καταδηλώνεται στη λαϊκή οργή».
Όταν λοιπόν οι αντίπαλοι του κ. Βαβατσικλή εγκαταλείπουν την πολιτική αντιπαράθεση και εξαντλούν την άδικη κριτική τους σε μια ασύστολη ηθικολογία ήταν επόμενο να πάρουν την απάντησή που τους αρμόζει μʼ ένα ξεκάθαρο και πολιτικό τρόπο. Κι ας, προσωρινά και περιορισμένα, όσα κατήγγειλε ήγειραν αντιδράσεις.
