«Βαποράκια του μπουρνόβα και καρότσες της στεριάς…»
Τα δύο σκίτσα δημοσιεύτηκαν με διαφορά 21 χρόνων, είναι όμως τόσο όμοια! Και ως προς το θέμα τους και ως προς τη σημασία τους.
Το πρώτο είναι ένα από τα σκίτσα που δημοσιεύτηκαν σε δανέζικη εφημερίδα πριν από δύο εβδομάδες περίπου και προκάλεσαν την «ιερή» οργή των απανταχού μουσουλμάνων, για «προσβολή των θρησκευτικών τους συμβόλων».
Το δεύτερο αποτέλεσε το εξώφυλλο βιβλίου(που δεν έχει φυσικά θρησκευτικό περιεχόμενο), που κυκλοφόρησε στην Κομοτηνή το 1985, με τίτλο « Η Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης. Μέσα από τα άρθρα του τοπικού Τύπου» και στο οποίο, οι συγγραφείς του (πρόκειται για ψευδώνυμα), επιχειρούν να σκιαγραφήσουν την (πολιτική) συμπεριφορά της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης , με επίκεντρο τα δημοσιεύματα της εποχής εκείνης δύο ελληνόφωνων τοπικών εφημερίδων (”Ο Χρόνος”, “Ελεύθερο Βήμα”). Το περιεχόμενο του βιβλίου συνοψίζεται στο λίαν εθνικιστικό και άκρως ρατσιστικό μήνυμα του σκίτσου, το οποίο ο «δημιουργός» του, (Δημήτριος Καραγιαννάκης, καθηγητής φιλόλογος τότε στο πρώην Γυμνάσιο Αρρένων), επιγράφει με τον κυνικό τίτλο «Οι τρεις Χάρες».
Πίσω από τα ψευδώνυμα Νεόφυτος Γονατάς, Παρασκευάς Κυδωνιάτης, όπως επίσης και μ΄ένα άλλο, το Μέγας Ρευμιώτης, “κρύβονται” οι συγγραφείς μερικών ακόμη εκδόσεων, με παρόμοιο περιεχόμενο, που εκδίδονταν υπό την επιρροή, την ενθάρρυνση (και την χρηματοδότηση;) του γνωστού και για τους παραμηχανισμούς του στην τότε δημόσια ζωή του τόπου, «Συλλόγου Ιμβρίων, Τενεδίων και Κωνσταντινουπολιτών».
Ένα από τα παραπάνω ψευδώνυμα χρησιμοποιούσε, ο τότε (1985) πρόεδρος του συλλόγου κ.Συμεών Σολταρίδης και νυν «υπέρμαχος των δικαιωμάτων της μειονότητας» και σημερινό «Γραφείο Τύπου» και image maker(υπεύθυνος για την εικόνα του στον αθηναϊκό Τύπο με τις ανταποκρίσεις του στην «Ελευθεροτυπία») , του υποψήφιου δημάρχου κ. Δάμωνα Δαμιανού, ο οποίος αυτοπροτείνεται ως ο αυθεντικός «πολιτικός εκφραστής των δικαιωμάτων της μειονότητας»! Την ίδια εποχή η υπογραφή του κ.Συμεών Σολταρίδη, ως προέδρου, φιγουράρει σε ανακοίνωση του Συλλόγου, για “αντίμετρα” στην κατεδάφιση του Ναού του Αγίου Γεωργίου Μακρυχωρίου, σε συνοικία της Πόλης,προτείνοντας την κατεδάφιση μουσουλμανικού τεμένους στις οδούς Κότυος και Αδριανουπόλεως της Κομοτηνής. Αλήθεια πως αισθάνεται μετά από αυτά ο κ. Δαμιανός, να τον κατευθύνει επικοινωνιακά ένα περιβάλλον με τέτοιο παρελθόν;
Τίθεται, ως εκ τούτου, ένα τεράστιο ηθικό και πολιτικό ζήτημα, για τον κ. Δάμωνα Δαμιανό, σχετικά με αυτούς που τον περιβάλλουν και φέρονται ως άμεσοι συνεργάτες του,για την προϊστορία τους και τη δραστηριότητά τους. Όπως τίθεται εν αμφιβόλω και η ειλικρίνεια των θέσεων, της, “εν αναμονή”, πολιτικής διακήρυξης του συνδυασμού του.
Ζήτημα πολιτικό τίθεται ακόμη και για τη ΝΕ Ροδόπης του Συνασπισμού για την επιπολαιότητα και την πολιτική ασάφεια των δηλώσεων με τις οποίες αιτιολόγησε την πολιτική συνεργασία, ριψοκινδυνεύοντας στην ουσία να σύρει ένα κόμμα, με σαφείς θέσεις και μάχες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σε ένα συνονθύλευμα προσώπων, πολιτικών και πολιτικών συμβολισμών που αναπαράγουν με ακρίβεια το «σκοτεινό» παρελθόν της περιοχής. Κι είναι βέβαιο ότι αυτό κρύβει πολλούς σκελετούς στην ντουλάπα…
Και δεν είναι η πρώτη φορά που ανανεωτική και δογματική Αριστερά “παίζουν” επικοινωνιακά “επί των ιματίων” της μειονότητας.Όπως και στις προσεχείς εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση, Συνασπισμός (με την υποστήριξη του κ.Δαμιανού) και του ΚΚΕ (με τη θρυλούμενη υποστήριξη στον κ.Μαρούδα) φαίνεται να προτιμούν την υποστήριξη υποψηφίων, μιας κεντρώας, μικροαστικής αντίληψης, “ευρείας αποδοχής”, (ανοίγοντας έτσι την πόρτα στους Δούρειους Ίππους νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην πόλη και το Νομό και την επικράτηση μιας ανερχόμενης κοινωνικής ελίτ, μιας τάξης νεόπλουτων, ερμαφρόδιτης πολιτικά), που στο τέλος θα αποδειχθούν “επικοινωνιακές φούσκες”. Αφήνουν κατά μέρος την αναφορά τους στα ταξικά προβλήματα της μειονότητας και μπαίνουν στη λογική της πόλωσης, με επίκεντρο τον “ψυχρό πόλεμο”,( “φίλοι της μειονότητας-εχθροί της μειονότητας”) που επαναφέρουν στο προσκήνιο φαντάσματα του παρελθόντος.
Είμαι έτοιμος να δεχτώ οποιοδήποτε διάλογο προκύψει από τις θέσεις αυτές, με πολιτικά επιχειρήματα, καταθέτοντας ως πρόκληση το ερώτημα, για το ποιοί είναι εν τέλει οι φορείς που εμπράκτως, με συγκεκριμένο έργο εργάστηκαν και εργάζονται για την πρόοδο όλων των πολιτών, για τη βελτίωση της θέσης της μειονότητας και την προστασία των δικαιωμάτων της μέσα από ένα διαρκή και όχι πάντα εύκολο αγώνα εκδημοκρατισμού της τοπικής κοινωνίας και θεσμικής κατοχύρωσης της συμμετοχής της στη διαχείριση της τοπικής εξουσίας; Γιατί σήμερα, επιχειρείται, να ακυρωθεί, με επικοινωνιακές φούσκες η πολιτική διαδρομή και τα απτά πολιτικά αποτελέσματα μιας παράταξης της “Νέας Πορείας”, με συγκεκριμένη και πετυχημένη πολιτική πρόταση, υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπαδριέλλη στο παρελθόν και του Τάσου Βαβατσικλή σήμερα;
Έπεται η συνέχεια…
ξάνθος κώστογλου
(www.minimaterra.gr)
ΥΓ. Ο τίτλος του σχολίου μου είναι προϊόν τυχαίας εμπνεύσεως και ευφορίας, που τις προκάλεσε η ποικιλία και η …πολυσυλλεκτικότητα των θέσεων και της πολιτικής διαδρομής(αναψυχής) ορισμένων. Όπως φυσικά και η νεωτεριστική, αριστερή(;) θέση, κάποιων να θεωρούν προνόμιο σήμερα να συνδιαλέγονται με κραταιούς «μηχανισμούς» παραγωγής εθνικιστικής ιδεολογίας και μάλιστα, ότι παρακάθονται …εκ Δεξιών τους. Για κάποιους ψήφους και για την επίφαση μιας κάποιας εξουσίας. Οποία ξεφτίλα !
Έρμη Αριστερά. Παντέρμη μειονότητα!
