Οι προσδοκίες, που δημιούργησε φέτος η ομάδα της πόλης μας, για άνοδο στη Super Leauge, με παρότρυνε να συμμετάσχω σε ένα εξαντλητικό όντως διάλογο, που αναπτύχθηκε σε ένα “πανθρακικό” forum της πόλης, το Panthrax.gr. Τις δικές μου απόψεις σε αυτόν το διάλογο (τον αυθεντικό στη διεύθυνση του Panthrax) παραθέτω παρακάτω κι ας βγάλει κανείς τα συμπεράσματά του:

Fora…κατηφόρα

“Εσείς λοιπόν που τα ξέρετε όλα και ο νους σας κατεβάζει,για τα παρασκήνια, τους ποδοσφαιριστές και τα μελλούμενα (όρα τελικές βαθμολογίες!), δεν βοηθάτε που δεν βοηθάτε (έτσι)την ομάδα, δεν κοιτάτε να ενημερώσετε λιγάκι τα στοιχεία του site, για την αξιοπιστία τουλάχιστον της μέχρι τώρα πορείας της ομάδας;
Για να μπω στην παραποδοσφαιρική φλυαρία των ημερών θα ήθελα ειλικρινά να μάθω ποιος έθεσε επίσημα στόχους ανόδου κι αν κανείς θυμάται σε ποια χρονική στιγμή του πρωταθλήματος; Προσωπικά δεν άκουσα κάτι από επίσημα χείλη, ούτε ότι βάλαμε στόχο την άνοδο, ούτε ότι πριν από τον αγώνα με την Καλαμάτα εγκαταλείψαμε αυτούς τους στόχους. Απλώς μας βγήκαν τα παιχνίδια, λόγω και του επιπέδου των ομάδων του φετινού πρωταθλήματος και την ομολογουμένως καλή απόδοση της ομάδας μας. Πιστεύω ότι η ομάδα κλάταρε διοικητικά και οικονομικά και για μια ακόμη φορά διοίκηση και οι παρατρεχάμενοι χρησιμοποιούν τα παπαγαλάκια τους στα διάφορα «fora» (καλή ώρα&)για να βρουν εξιλαστήρια θύματα. Θυμάστε όπως τότε, μετά τον αγώνα μπαράζ με το Μεσσηνιακό . Τότε που ποδοσφαιριστές και προπονητής (αρκετοί από αυτούς είναι και οι σημερινοί πρωταγωνιστές) γινόταν η χλεύη των ασεβών, φιλάθλων και μελών της διοίκησης, λίγες ώρες μετά τον αγώνα σε «paveze» του Θεσσαλικού κάμπου, όπου η ομάδα αναγκάστηκε να μπει από πλαϊνή είσοδο.
Μια διοίκηση, που φέτος δεν είχε την οικονομική βοήθεια των&επισιτιστικών προγραμμάτων του Κυρίου (με κάπα κεφαλαία παρακαλώ)Στυλιανίδη και δεν έδωσε ποτέ εξηγήσεις για τη διαχείριση τους, των εκατοντάδων 10ευρω μηνιαίως του&ερασιτέχνη (άλλο διοικητικό ανέκδοτο κι αυτό)Πανθρακικού.
Μια διοίκηση που εντέλει διαπίστωσε την αδυναμία της σημερινής δημοτικής αρχής, στην οποία «επένδυσε», να ανταπεξέλθει στις απαιτούμενες, λόγω πιθανής ανόδου, υποδομές στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο (μήπως έχετε κανένα νέο, από τους προβολείς; Ή από την επιλογή του χώρου του νέου γηπέδου, που όλοι αυτοί &σχεδίαζαν).
Θα μπορούσε τελικά η διοίκηση να μας εξηγήσει τα «ανταποδοτικά οφέλη» των ποδοσφαιρικών συμμαχιών της, πρώτον με το «δόγμα Κούγια» και ΠΑΣ Γιάννινα, το οποίο πληρώσαμε με τον εξοστρακισμό μας στα μπαράζ και δεύτερον με το «δόγμα Θεοδωρίδη», που μας κατέστησε το μαξιλαράκι για την άνοδο του Πανσερραϊκού; Αυτά προς το παρόν και πολλά άλλα&.
Θα ήμουν ειλικρινά έτοιμος να ασκήσω κριτική στον κ.Βασιλακάκη και τους ποδοσφαιριστές, όσον αφορά τον αγωνιστικό τομέα. Θα το έκανα τελευταία όμως, γιατί παρ’ όλα τα λάθη και τις παραλείψεις, η ομάδα αγωνιστικά και παλαιότερα και τώρα, έχει μια αξιοθαύμαστη πορεία, κατόρθωσε παρά την αφαίρεση των βαθμών που κατά ένα μεγάλο βαθμό υπεύθυνη είναι και η διοίκηση, να καλύψει τη διαφορά και να μπορεί να βρεθεί και πάλι στο παιχνίδι της ανόδου.
Τώρα αν το πρόβλημά σας είναι αυτή καθεαυτή η «απώλεια της ανόδου» τότε με συγχωρείτε αλλά πρόκειται για έλλειψη μακροπρόθεσμης, διαφανούς και όχι ευκαιριακής πολιτικής. Και αυτήν μόνον η διοίκηση και κανείς άλλο, μπορεί να χαράξει.
Αυτήν δεν την αποφασίζει ούτε ο… «βλάχος», ούτε την σχεδιάζουν τα& «κολλητήρια» -ποδοσφαιριστές!
Α! και για να εξηγούμαστε! Ούτε οι φίλαθλοι είναι πρόβατα!

Και επειδή δεν μ’ αρέσει να κρύβομαι πίσω από ψευδώνυμα&
Για την υπογραφή
Ξάνθος Κώστογλου
Δημοσιογράφος”

Το είπα ειλικρινά ότι χάρηκα που αναπτύσσεται αυτός ο διάλογος για την “Ομάδα της καρδιάς μας” (Αυτός ήταν και ο τίτλος σχετικού άρθρου μου στον “Παρατηρητή της Θράκης” αμέσως μετά τον αγώνα μπαράζ με το Μεσσηνιακό. Υποστήριζα λίγο-πολύ τα ίδια που έγραφα και στο “fora” κατηφόρα”.
Ξέρεις ότι εκείνο που με συγκινεί σε αυτήν την ομάδα, που θεωρώ ότι έχει περισσότερο θριαμβευτική πορεία ακόμη και από αυτήν της παλιάς ομάδας του Πανθρακικού, είναι ότι και οι σημερινοί ποδοσφαιριστές, αν και σε επαγγελματικό πρωτάθλημα, όπως και οι παλαιότεροι της ομάδας μας, δείχνουν ότι αγωνίζονται για τη φανέλα. Αυτό πιστεύω ότι είναι και το μυστικό της φετινής πορείας, αλλά και των επιτυχιών των προηγούμενων πρωταθλημάτων. Και με στεναχωρεί όταν οι ευθύνες μοιράζονται μονόπλευρα.
Καμιά πρόθεση δεν είχα να πολιτικολογήσω, αλλά δεν πρέπει να φοράμε παρωπίδες. Δεν κοστίζουν μήπως στον αθλητισμό μας οι διαπλοκές της πολιτικής με το χώρο αυτό; Ή μήπως δεν υπάρχουν;
Συνεχίζω να πιστεύω πάντως ότι το θέμα της ανόδου έπρεπε να αποτελέσει κατ’ εξοχήν σχεδιασμό της διοίκησης και να δημοσιοποιούσε αυτές τις προθέσεις. Όχι “βλέποντας και κάνοντας”.
By the way, μήπως έχεις αποθηκεύσει πουθενά το αρχικό μου post, γιατί, από βλακεία μου, το διέγραψα;
Βλέπεις είναι δύσκολο πράγμα ο διάλογος και πρέπει να ξέρεις να τον κάνεις.Όταν μάλιστα αυτός χρειάζεται και την εξοικείωση με τη νέα τεχνολογία.
Ευχαριστώ
ξάνθος κώστογλου

Το ξαναδημοσιεύω με την επιφύλαξη ότι αυτό το άρθρο γράφτηκε πριν από δυο χρόνια ακριβώς (Δημοσιεύτηκε στις 29/5/2006, αμέσως μετά τον αγώνα μπαράζ με τον Μεσσηνιακό) και έτσι πρέπει να διαβαστεί,ως ανάγνωσμα εποχής…χωρίς να συνδεθεί με πρόσωπα και γεγονότα του παρόντος.
Ανεξαρτήτως αν όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν.

“Η ομάδα της καρδιάς μας

Δεν είναι καιρός για δάκρυα. Και μάλιστα «κροκοδείλια» δάκρυα. Η ομάδα του Πανθρακικού, παίκτες και προπονητής έδωσαν όλες τις δυνάμεις σε δύο συνεχείς αγωνιστικές περιόδους, σε δύο από τις πιο «λούμπεν» «εθνικές κατηγορίες» και έφτασαν ισότιμα στις πρώτες θέσεις με ομάδες ίσης ή και μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής παράδοσης, ομάδες που έχουν μια διαρκή και σταθερή παρουσία ακόμη και σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Που δεν υποτιμήθηκαν τόσο ξεδιάντροπα, για λόγους μικροπολιτικής σκοπιμότητας, όσο ο Πανθρακικός, στην ερμαφρόδιτη εκείνη περίοδο της «Ξυλαγανής-Πανθρακικός».
Οι καιροί είναι διαφορετικοί και κανείς φυσικά δεν μπορεί να συγκρίνει μεγέθη, δυναμικότητα και αποτελεσματικότητα μεταξύ αυτού που ήταν ο Πανθρακικός της «δοτής» Β΄ Εθνικής, με το σημερινό σύγχρονο Πανθρακικό του «επαγγελματικού» ποδοσφαίρου.
Θα τολμούσα να πω ότι ο σημερινός Πανθρακικός αξιολογικά, με βάση τα σύγχρονα δεδομένα που χαρακτηρίζουν την ανάπτυξη της αθλητικής δραστηριότητας στην περιοχή και με βάση τα αγωνιστικά στατιστικά στοιχεία, είναι ή έχει όλες τις προϋποθέσεις να χαρακτηρισθεί ή να γίνει η καλύτερη ομάδα ακόμη κι από εκείνη την ένδοξη παρουσία του Πανθρακικού της δικής μου γενιάς.
Ίσως η «μουρμούρα» της κερκίδας να είναι μέχρι ένα σημείο δικαιολογημένη και οι «προπονητές της κερκίδας» να «έβλεπαν» στο παιχνίδι της Λάρισας περισσότερα απ’ ό,τι ο Κώστας Βασιλακάκης (!). «Έβλεπαν» όμως στ’ αλήθεια περισσότερα;
Όταν η αγωνία, η υποστήριξη και το «ενδιαφέρον» του οπαδού εξαντλείται στα όρια ενός «πετυχημένου- αποτυχημένου» στόχου και η κριτική εκλαμβάνει διαστάσεις αντιδράσεων του Κολοσσαίου (όπου η επιβίωσή σου ως αθλητή, ως ποδοσφαιριστή, εξαρτάται μόνο από τη νίκη σου στις σύγχρονες αρένες), τότε με συγχωρείτε αλλά δεν ξέρουμε πού πατάμε και πού πηγαίνουμε.
Δεν ξέρουμε τι ζητάμε ή μάλλον δεν ξέραμε τι ζητούσαμε εξ αρχής. Όταν ξεκινούσε το πρωτάθλημα κι όταν όλοι θέταμε ως στόχο μια αξιοπρεπή πορεία και διατήρηση στην κατηγορία. Κι όμως αυτή η ομάδα έκανε την υπέρβαση και απέδειξε σε μας τους παλιότερους φιλάθλους ότι «ο Πανθρακικός ζει».
Είναι αλήθεια ότι ο Κώστας Βασιλακάκης παρέταξε την ομάδα με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπιζε και ένα απλό αγώνα στη διάρκεια του πρωταθλήματος. Πολλοί από εμάς, και γω δεν το κρύβω, θα προτιμούσαμε να παίξει πιο φρέσκια, πιο ανανεωμένη και πιο απρόβλεπτη, από τις συνήθεις επιλογές της. Αλλά αυτό είναι άλλη περίπτωση. Ένας προπονητής «βλέπει» περισσότερα απ’ ό,τι μπορεί να δει ένας «προπονητής της κερκίδας». Εξάλλου την ίδια κριτική και σίγουρα περισσότερο οξεία θα δέχονταν, αν τελικώς ο κάθε προπονητής σχεδίαζε ακούγοντας τις επιθυμίες της κερκίδας, που θα μπορούσε να γίνουν και δίκοπο μαχαίρι για την ομάδα, τον αγώνα και το αποτέλεσμά του.
Μετριοπαθής, μετρημένος και συντηρητικός ως άνθρωπος ο Κώστας Βασιλακάκης κουβαλάει κι αυτός, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι της δικής μου γενιάς το φόβο του «μετέωρου βήματος» προς το μέλλον και την αλλαγή. Γι’ αυτό και η δική μας γενιά, που ωρίμασε στο όριο της μεταπολίτευσης, μια πολιτικά απρόσωπη γενιά, είναι περισσότερο επιφυλακτική, περισσότερο προσεχτική.
Μια γενιά που δεν διεκδίκησε μέχρι σήμερα το ρόλο της στη δημόσια ζωή του τόπου.
Η πορεία και τα αποτελέσματα του Πανθρακικού καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος αποδεικνύουν ότι ο Κώστας Βασιλακάκης, πολύ σωστά, έστησε μια ομάδα, προτιμώντας τη σιγουριά του «ασφαλούς αποτελέσματος» γνωρίζοντας πολύ καλά το επίπεδο και τα ευκόλως εννοούμενα ενός «λούμπεν» πρωταθλήματος σ’ αυτές τις εθνικές κατηγορίες. Και ως προς αυτό πέτυχε να κρατήσει την ομάδα στην πρώτη θέση μέχρι τέλους. Γι’ αυτό πιστεύω ότι αυτή ήταν η επιτυχία του μεγαλύτερου στόχου της ομάδας μας.
(Άσχετο: Παρατήρησα κι αν πέφτω έξω ας με διορθώσουν, ότι η κάμψη της ομάδας παρατηρείται την περίοδο μετά τον ανασχηματισμό στην Κυβέρνηση Καραμανλή και ο νοών νοείτω).
Τελικά μήπως ο γίγαντας είχε πήλινα πόδια; Μήπως τις «προδομένες» ελπίδες της ανόδου στη Β’ Εθνική δεν τις δημιούργησαν τελικά προπονητής και παίκτες με την απροσδόκητη αλλά εντυπωσιακή εμφάνισή τους, αλλά γι’ αυτές τις «υπερβολικές» προσδοκίες σημαντικές ευθύνες έχει και η διοίκηση του Πανθρακικού;
Η οποία αγνοεί επιδεικτικά τον κόσμο της ομάδας για το «φιάσκο» των μετεγγραφών του Δεκεμβρίου και δεν παίρνει θέση σε όσα τεχνηέντως, από την περίοδο κάμψης, διαδίδονται περί «ασλανίδειας» λύσης για την άνοδο της ομάδας.
Δεν θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει εξ αρχής αυτά που σήμερα παράγοντες άλλων ομάδων, από τηλεοράσεως δηλώνουν περί αρχικής «πρόβλεψης» ανόδου έξι ομάδων στη Β’ Εθνική;
Θα έπρεπε για όλα αυτά να πάρει θέση από τη στιγμή που στην «αγορά» οργίαζαν οι φήμες, έπαιρναν και έδιναν τα σχόλια και υπήρχε διάχυτη η άνεση μιας «πολιτικής» λύσης. Γεγονός που αυθαίρετα (ή μήπως όχι, «αξιοποιούσε» ακόμη και τη φίλαθλη ιδιότητα ισχυρού στην κυβερνητική ιεραρχία πολιτικού ανδρός της περιοχής μας.
Ο κ. Στυλιανίδης φυσικά αμφιβάλλω αν έπαιξε ποτέ ή παρακολούθησε μπάλα στη ζωή του, αλλά εκμεταλλεύτηκε μικροπολιτικά την καλή πορεία της ομάδας, τόσο εύκολα, όσο εύκολα αξιοποιούσε το φιλοπανθρακικό του φρόνημα, ντύνοντας ακόμη και έναν εκ των στενών του συνεργατών «κροκόδειλο» περιφρούρησης, στον αγώνα με τα Γιάννενα.
Μήπως τελικά ο γίγαντας είχε πήλινα πόδια; Που γι’ αυτό δεν ευθύνονταν παίκτες και προπονητής; Και μήπως οι προδομένες προσδοκίες μας βρίσκονται τελικά βαθειά εγγραμμένες στο DNA μας, ως Κομοτηναίων;
Μήπως τελικά συνέβη με τον Πανθρακικό αυτό το οποίο τρώμε χρόνια στη μάπα για τη δήθεν ανάπτυξη, για τη δήθεν «μεγάλη γη», για τα δήθεν «οράματα» των πολιτικών μας; Όλα αυτά τα μεγάλα και τα τρανά που τελικά στο τέλος αποδεικνύονται και είναι μια μεγάλη φενάκη;
Τουλάχιστον ό,τι συνέβη με τον Πανθρακικό αφορούσε ένα παιχνίδι και το χαρήκαμε.
Δεν είναι καιρός για δάκρυα. Και μάλιστα για «κροκοδείλια» δάκρυα. Είναι καιρός για όσους πιστέψαμε και αγαπήσαμε αυτήν την ομάδα, την ομάδα της πρώτης νιότης μας, να κάνουμε τον Πανθρακικό ομάδα της καρδιάς μας.
Μπορούμε να το κάνουμε όλοι οι φίλαθλοι.
Ο Πανθρακικός για μας είναι ο πρωταθλητής της καρδιάς μας.

Ξάνθος Κώστογλου “.