Bloody Sunday

Οι προσδοκίες, που δημιούργησε φέτος η ομάδα της πόλης μας, για άνοδο στη Super Leauge, με παρότρυνε να συμμετάσχω σε ένα εξαντλητικό όντως διάλογο, που αναπτύχθηκε σε ένα “πανθρακικό” forum της πόλης, το Panthrax.gr. Τις δικές μου απόψεις σε αυτόν το διάλογο (τον αυθεντικό στη διεύθυνση του Panthrax) παραθέτω παρακάτω κι ας βγάλει κανείς τα συμπεράσματά του:

Fora…κατηφόρα

“Εσείς λοιπόν που τα ξέρετε όλα και ο νους σας κατεβάζει,για τα παρασκήνια, τους ποδοσφαιριστές και τα μελλούμενα (όρα τελικές βαθμολογίες!), δεν βοηθάτε που δεν βοηθάτε (έτσι)την ομάδα, δεν κοιτάτε να ενημερώσετε λιγάκι τα στοιχεία του site, για την αξιοπιστία τουλάχιστον της μέχρι τώρα πορείας της ομάδας;
Για να μπω στην παραποδοσφαιρική φλυαρία των ημερών θα ήθελα ειλικρινά να μάθω ποιος έθεσε επίσημα στόχους ανόδου κι αν κανείς θυμάται σε ποια χρονική στιγμή του πρωταθλήματος; Προσωπικά δεν άκουσα κάτι από επίσημα χείλη, ούτε ότι βάλαμε στόχο την άνοδο, ούτε ότι πριν από τον αγώνα με την Καλαμάτα εγκαταλείψαμε αυτούς τους στόχους. Απλώς μας βγήκαν τα παιχνίδια, λόγω και του επιπέδου των ομάδων του φετινού πρωταθλήματος και την ομολογουμένως καλή απόδοση της ομάδας μας. Πιστεύω ότι η ομάδα κλάταρε διοικητικά και οικονομικά και για μια ακόμη φορά διοίκηση και οι παρατρεχάμενοι χρησιμοποιούν τα παπαγαλάκια τους στα διάφορα «fora» (καλή ώρα&)για να βρουν εξιλαστήρια θύματα. Θυμάστε όπως τότε, μετά τον αγώνα μπαράζ με το Μεσσηνιακό . Τότε που ποδοσφαιριστές και προπονητής (αρκετοί από αυτούς είναι και οι σημερινοί πρωταγωνιστές) γινόταν η χλεύη των ασεβών, φιλάθλων και μελών της διοίκησης, λίγες ώρες μετά τον αγώνα σε «paveze» του Θεσσαλικού κάμπου, όπου η ομάδα αναγκάστηκε να μπει από πλαϊνή είσοδο.
Μια διοίκηση, που φέτος δεν είχε την οικονομική βοήθεια των&επισιτιστικών προγραμμάτων του Κυρίου (με κάπα κεφαλαία παρακαλώ)Στυλιανίδη και δεν έδωσε ποτέ εξηγήσεις για τη διαχείριση τους, των εκατοντάδων 10ευρω μηνιαίως του&ερασιτέχνη (άλλο διοικητικό ανέκδοτο κι αυτό)Πανθρακικού.
Μια διοίκηση που εντέλει διαπίστωσε την αδυναμία της σημερινής δημοτικής αρχής, στην οποία «επένδυσε», να ανταπεξέλθει στις απαιτούμενες, λόγω πιθανής ανόδου, υποδομές στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο (μήπως έχετε κανένα νέο, από τους προβολείς; Ή από την επιλογή του χώρου του νέου γηπέδου, που όλοι αυτοί &σχεδίαζαν).
Θα μπορούσε τελικά η διοίκηση να μας εξηγήσει τα «ανταποδοτικά οφέλη» των ποδοσφαιρικών συμμαχιών της, πρώτον με το «δόγμα Κούγια» και ΠΑΣ Γιάννινα, το οποίο πληρώσαμε με τον εξοστρακισμό μας στα μπαράζ και δεύτερον με το «δόγμα Θεοδωρίδη», που μας κατέστησε το μαξιλαράκι για την άνοδο του Πανσερραϊκού; Αυτά προς το παρόν και πολλά άλλα&.
Θα ήμουν ειλικρινά έτοιμος να ασκήσω κριτική στον κ.Βασιλακάκη και τους ποδοσφαιριστές, όσον αφορά τον αγωνιστικό τομέα. Θα το έκανα τελευταία όμως, γιατί παρ’ όλα τα λάθη και τις παραλείψεις, η ομάδα αγωνιστικά και παλαιότερα και τώρα, έχει μια αξιοθαύμαστη πορεία, κατόρθωσε παρά την αφαίρεση των βαθμών που κατά ένα μεγάλο βαθμό υπεύθυνη είναι και η διοίκηση, να καλύψει τη διαφορά και να μπορεί να βρεθεί και πάλι στο παιχνίδι της ανόδου.
Τώρα αν το πρόβλημά σας είναι αυτή καθεαυτή η «απώλεια της ανόδου» τότε με συγχωρείτε αλλά πρόκειται για έλλειψη μακροπρόθεσμης, διαφανούς και όχι ευκαιριακής πολιτικής. Και αυτήν μόνον η διοίκηση και κανείς άλλο, μπορεί να χαράξει.
Αυτήν δεν την αποφασίζει ούτε ο… «βλάχος», ούτε την σχεδιάζουν τα& «κολλητήρια» -ποδοσφαιριστές!
Α! και για να εξηγούμαστε! Ούτε οι φίλαθλοι είναι πρόβατα!

Και επειδή δεν μ’ αρέσει να κρύβομαι πίσω από ψευδώνυμα&
Για την υπογραφή
Ξάνθος Κώστογλου
Δημοσιογράφος”

Το είπα ειλικρινά ότι χάρηκα που αναπτύσσεται αυτός ο διάλογος για την “Ομάδα της καρδιάς μας” (Αυτός ήταν και ο τίτλος σχετικού άρθρου μου στον “Παρατηρητή της Θράκης” αμέσως μετά τον αγώνα μπαράζ με το Μεσσηνιακό. Υποστήριζα λίγο-πολύ τα ίδια που έγραφα και στο “fora” κατηφόρα”.
Ξέρεις ότι εκείνο που με συγκινεί σε αυτήν την ομάδα, που θεωρώ ότι έχει περισσότερο θριαμβευτική πορεία ακόμη και από αυτήν της παλιάς ομάδας του Πανθρακικού, είναι ότι και οι σημερινοί ποδοσφαιριστές, αν και σε επαγγελματικό πρωτάθλημα, όπως και οι παλαιότεροι της ομάδας μας, δείχνουν ότι αγωνίζονται για τη φανέλα. Αυτό πιστεύω ότι είναι και το μυστικό της φετινής πορείας, αλλά και των επιτυχιών των προηγούμενων πρωταθλημάτων. Και με στεναχωρεί όταν οι ευθύνες μοιράζονται μονόπλευρα.
Καμιά πρόθεση δεν είχα να πολιτικολογήσω, αλλά δεν πρέπει να φοράμε παρωπίδες. Δεν κοστίζουν μήπως στον αθλητισμό μας οι διαπλοκές της πολιτικής με το χώρο αυτό; Ή μήπως δεν υπάρχουν;
Συνεχίζω να πιστεύω πάντως ότι το θέμα της ανόδου έπρεπε να αποτελέσει κατ’ εξοχήν σχεδιασμό της διοίκησης και να δημοσιοποιούσε αυτές τις προθέσεις. Όχι “βλέποντας και κάνοντας”.
By the way, μήπως έχεις αποθηκεύσει πουθενά το αρχικό μου post, γιατί, από βλακεία μου, το διέγραψα;
Βλέπεις είναι δύσκολο πράγμα ο διάλογος και πρέπει να ξέρεις να τον κάνεις.Όταν μάλιστα αυτός χρειάζεται και την εξοικείωση με τη νέα τεχνολογία.
Ευχαριστώ
ξάνθος κώστογλου

Το ξαναδημοσιεύω με την επιφύλαξη ότι αυτό το άρθρο γράφτηκε πριν από δυο χρόνια ακριβώς (Δημοσιεύτηκε στις 29/5/2006, αμέσως μετά τον αγώνα μπαράζ με τον Μεσσηνιακό) και έτσι πρέπει να διαβαστεί,ως ανάγνωσμα εποχής…χωρίς να συνδεθεί με πρόσωπα και γεγονότα του παρόντος.
Ανεξαρτήτως αν όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν.

“Η ομάδα της καρδιάς μας

Δεν είναι καιρός για δάκρυα. Και μάλιστα «κροκοδείλια» δάκρυα. Η ομάδα του Πανθρακικού, παίκτες και προπονητής έδωσαν όλες τις δυνάμεις σε δύο συνεχείς αγωνιστικές περιόδους, σε δύο από τις πιο «λούμπεν» «εθνικές κατηγορίες» και έφτασαν ισότιμα στις πρώτες θέσεις με ομάδες ίσης ή και μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής παράδοσης, ομάδες που έχουν μια διαρκή και σταθερή παρουσία ακόμη και σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Που δεν υποτιμήθηκαν τόσο ξεδιάντροπα, για λόγους μικροπολιτικής σκοπιμότητας, όσο ο Πανθρακικός, στην ερμαφρόδιτη εκείνη περίοδο της «Ξυλαγανής-Πανθρακικός».
Οι καιροί είναι διαφορετικοί και κανείς φυσικά δεν μπορεί να συγκρίνει μεγέθη, δυναμικότητα και αποτελεσματικότητα μεταξύ αυτού που ήταν ο Πανθρακικός της «δοτής» Β΄ Εθνικής, με το σημερινό σύγχρονο Πανθρακικό του «επαγγελματικού» ποδοσφαίρου.
Θα τολμούσα να πω ότι ο σημερινός Πανθρακικός αξιολογικά, με βάση τα σύγχρονα δεδομένα που χαρακτηρίζουν την ανάπτυξη της αθλητικής δραστηριότητας στην περιοχή και με βάση τα αγωνιστικά στατιστικά στοιχεία, είναι ή έχει όλες τις προϋποθέσεις να χαρακτηρισθεί ή να γίνει η καλύτερη ομάδα ακόμη κι από εκείνη την ένδοξη παρουσία του Πανθρακικού της δικής μου γενιάς.
Ίσως η «μουρμούρα» της κερκίδας να είναι μέχρι ένα σημείο δικαιολογημένη και οι «προπονητές της κερκίδας» να «έβλεπαν» στο παιχνίδι της Λάρισας περισσότερα απ’ ό,τι ο Κώστας Βασιλακάκης (!). «Έβλεπαν» όμως στ’ αλήθεια περισσότερα;
Όταν η αγωνία, η υποστήριξη και το «ενδιαφέρον» του οπαδού εξαντλείται στα όρια ενός «πετυχημένου- αποτυχημένου» στόχου και η κριτική εκλαμβάνει διαστάσεις αντιδράσεων του Κολοσσαίου (όπου η επιβίωσή σου ως αθλητή, ως ποδοσφαιριστή, εξαρτάται μόνο από τη νίκη σου στις σύγχρονες αρένες), τότε με συγχωρείτε αλλά δεν ξέρουμε πού πατάμε και πού πηγαίνουμε.
Δεν ξέρουμε τι ζητάμε ή μάλλον δεν ξέραμε τι ζητούσαμε εξ αρχής. Όταν ξεκινούσε το πρωτάθλημα κι όταν όλοι θέταμε ως στόχο μια αξιοπρεπή πορεία και διατήρηση στην κατηγορία. Κι όμως αυτή η ομάδα έκανε την υπέρβαση και απέδειξε σε μας τους παλιότερους φιλάθλους ότι «ο Πανθρακικός ζει».
Είναι αλήθεια ότι ο Κώστας Βασιλακάκης παρέταξε την ομάδα με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπιζε και ένα απλό αγώνα στη διάρκεια του πρωταθλήματος. Πολλοί από εμάς, και γω δεν το κρύβω, θα προτιμούσαμε να παίξει πιο φρέσκια, πιο ανανεωμένη και πιο απρόβλεπτη, από τις συνήθεις επιλογές της. Αλλά αυτό είναι άλλη περίπτωση. Ένας προπονητής «βλέπει» περισσότερα απ’ ό,τι μπορεί να δει ένας «προπονητής της κερκίδας». Εξάλλου την ίδια κριτική και σίγουρα περισσότερο οξεία θα δέχονταν, αν τελικώς ο κάθε προπονητής σχεδίαζε ακούγοντας τις επιθυμίες της κερκίδας, που θα μπορούσε να γίνουν και δίκοπο μαχαίρι για την ομάδα, τον αγώνα και το αποτέλεσμά του.
Μετριοπαθής, μετρημένος και συντηρητικός ως άνθρωπος ο Κώστας Βασιλακάκης κουβαλάει κι αυτός, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι της δικής μου γενιάς το φόβο του «μετέωρου βήματος» προς το μέλλον και την αλλαγή. Γι’ αυτό και η δική μας γενιά, που ωρίμασε στο όριο της μεταπολίτευσης, μια πολιτικά απρόσωπη γενιά, είναι περισσότερο επιφυλακτική, περισσότερο προσεχτική.
Μια γενιά που δεν διεκδίκησε μέχρι σήμερα το ρόλο της στη δημόσια ζωή του τόπου.
Η πορεία και τα αποτελέσματα του Πανθρακικού καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος αποδεικνύουν ότι ο Κώστας Βασιλακάκης, πολύ σωστά, έστησε μια ομάδα, προτιμώντας τη σιγουριά του «ασφαλούς αποτελέσματος» γνωρίζοντας πολύ καλά το επίπεδο και τα ευκόλως εννοούμενα ενός «λούμπεν» πρωταθλήματος σ’ αυτές τις εθνικές κατηγορίες. Και ως προς αυτό πέτυχε να κρατήσει την ομάδα στην πρώτη θέση μέχρι τέλους. Γι’ αυτό πιστεύω ότι αυτή ήταν η επιτυχία του μεγαλύτερου στόχου της ομάδας μας.
(Άσχετο: Παρατήρησα κι αν πέφτω έξω ας με διορθώσουν, ότι η κάμψη της ομάδας παρατηρείται την περίοδο μετά τον ανασχηματισμό στην Κυβέρνηση Καραμανλή και ο νοών νοείτω).
Τελικά μήπως ο γίγαντας είχε πήλινα πόδια; Μήπως τις «προδομένες» ελπίδες της ανόδου στη Β’ Εθνική δεν τις δημιούργησαν τελικά προπονητής και παίκτες με την απροσδόκητη αλλά εντυπωσιακή εμφάνισή τους, αλλά γι’ αυτές τις «υπερβολικές» προσδοκίες σημαντικές ευθύνες έχει και η διοίκηση του Πανθρακικού;
Η οποία αγνοεί επιδεικτικά τον κόσμο της ομάδας για το «φιάσκο» των μετεγγραφών του Δεκεμβρίου και δεν παίρνει θέση σε όσα τεχνηέντως, από την περίοδο κάμψης, διαδίδονται περί «ασλανίδειας» λύσης για την άνοδο της ομάδας.
Δεν θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει εξ αρχής αυτά που σήμερα παράγοντες άλλων ομάδων, από τηλεοράσεως δηλώνουν περί αρχικής «πρόβλεψης» ανόδου έξι ομάδων στη Β’ Εθνική;
Θα έπρεπε για όλα αυτά να πάρει θέση από τη στιγμή που στην «αγορά» οργίαζαν οι φήμες, έπαιρναν και έδιναν τα σχόλια και υπήρχε διάχυτη η άνεση μιας «πολιτικής» λύσης. Γεγονός που αυθαίρετα (ή μήπως όχι, «αξιοποιούσε» ακόμη και τη φίλαθλη ιδιότητα ισχυρού στην κυβερνητική ιεραρχία πολιτικού ανδρός της περιοχής μας.
Ο κ. Στυλιανίδης φυσικά αμφιβάλλω αν έπαιξε ποτέ ή παρακολούθησε μπάλα στη ζωή του, αλλά εκμεταλλεύτηκε μικροπολιτικά την καλή πορεία της ομάδας, τόσο εύκολα, όσο εύκολα αξιοποιούσε το φιλοπανθρακικό του φρόνημα, ντύνοντας ακόμη και έναν εκ των στενών του συνεργατών «κροκόδειλο» περιφρούρησης, στον αγώνα με τα Γιάννενα.
Μήπως τελικά ο γίγαντας είχε πήλινα πόδια; Που γι’ αυτό δεν ευθύνονταν παίκτες και προπονητής; Και μήπως οι προδομένες προσδοκίες μας βρίσκονται τελικά βαθειά εγγραμμένες στο DNA μας, ως Κομοτηναίων;
Μήπως τελικά συνέβη με τον Πανθρακικό αυτό το οποίο τρώμε χρόνια στη μάπα για τη δήθεν ανάπτυξη, για τη δήθεν «μεγάλη γη», για τα δήθεν «οράματα» των πολιτικών μας; Όλα αυτά τα μεγάλα και τα τρανά που τελικά στο τέλος αποδεικνύονται και είναι μια μεγάλη φενάκη;
Τουλάχιστον ό,τι συνέβη με τον Πανθρακικό αφορούσε ένα παιχνίδι και το χαρήκαμε.
Δεν είναι καιρός για δάκρυα. Και μάλιστα για «κροκοδείλια» δάκρυα. Είναι καιρός για όσους πιστέψαμε και αγαπήσαμε αυτήν την ομάδα, την ομάδα της πρώτης νιότης μας, να κάνουμε τον Πανθρακικό ομάδα της καρδιάς μας.
Μπορούμε να το κάνουμε όλοι οι φίλαθλοι.
Ο Πανθρακικός για μας είναι ο πρωταθλητής της καρδιάς μας.

Ξάνθος Κώστογλου “.

Και η…ΝΟΕΣ νοείτω!

Η προσήλωση του Τάσου Βαβατσικλή, στους αυτοδιοικητικούς θεσμούς και ο σεβασμός και η αλληλεγγύη του στους φυσικούς τους φορείς, πού είναι τα πρόσωπα που τους υπηρέτησαν και τους υπηρετούν, ανεξαρτήτως πολιτικής και ιδεολογίας που μεταφέρουν, είμαι σίγουρος ότι είναι ο λόγος που ο πρώην Δήμαρχος και επικεφαλής σήμερα της μείζονος αντιπολίτευσης, κατά την πρόσφατη συζήτηση του προϋπολογισμού του Δήμου, δεν κατονόμασε αυτό που εννοούσε, ως παρομοίωση της σημερινής Δημοτικής Αρχής με την οπισθοδρόμηση και τον αυταρχισμό.

Ένα πολιτικό «τάκτ», που ποτέ δεν επεδίωξε να προβάλει, ως χαρακτηριστικό της πολιτικής του φυσιογνωμίας, που αποτελεί χρόνια τώρα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής πολιτικής του στάσης και εδράζεται σε μια βαθειά αριστερή πολιτική κουλτούρα. Εμμονή στην οποία παρέμεινε προσηλωμένος ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι του «διαχειρίζονταν» την κατασκευασμένη εικόνα του «άτεγκτου» και «απρόσιτου» «κομματικού» προσώπου του, όπως συνέβη στις τελευταίες δημοτικές εκλογές.

Επανέρχομαι στο θέμα της αμεσότητας που πρέπει να ασκείται η πολιτική κριτική, σημειώνοντας ότι η μη αναφορά σε πρόσωπα και ονόματα αυτών που ασκούν ή άσκησαν τοπική εξουσία κάθε άλλο παρά βοηθά στην πολιτική αυτονομία των θεσμών.

Είναι αλήθεια λοιπόν ότι «έργα και οι ημέρες» της σημερινής Δημοτικής Αρχής μας επαναφέρουν στην προδικτατορική περίοδο του κ.Μπλέτσα στη Δημοτική Αρχή (σσ: Γιατί αυτή φαντάζομαι εννοούσε και ο κ.Βαβατσικλής).

«Με μια τοπική αυτοδιοίκηση που αντικατροπτίζεται στο συντηρητικό αυταρχικό κομματικό πρόσωπο της τοπικής Δεξιάς.

Που οι πολιτικές της διακηρύξεις περί αυτοτέλειας και ανεξαρτησίας της τοπικής αυτοδιοίκησης διακηρύσσονται δια του κατηχητικού λόγου της εξάρτησης και της υποτέλειας σε κρατικές εξουσίες και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων τοπικών κομματαρχών.

Που οι δημότες διαχωρίζονται υποτιμητικά σε Τούρκους και γύφτους, «μιάσματα» Αριστερούς και ορθόδοξους δεξιούς και αποκλείονται από οποιαδήποτε κοινωνική ή παραγωγική διαδικασία της πόλης. Που τα χαμηλά στρώματα αυτού του τόπου στριμώχνονται στο περιθώριο, από την «αριστοκρατική», ελιτίστικη τοπική ολιγαρχία. Που κερδίζει τις εκλογές και κάνει πολιτική χαιρετώντας ευφροσύνως, βγάζοντας το καπέλο με ευγενική υποκρισία και χτυπώντας με την άνεση του λαϊκότροπου ηγέτη στην πλάτη, τους υπηκόους του».

Η μάχη για την αυτοτέλεια και την αυτονομία της τοπικής αυτοδιοίκησης, για την αξιοπρέπεια του τοπικού Δήμου και το σεβασμό στους δημότες πολίτες και όχι υπηκόους ξεκίνησε αμέσως μετά τη δικτατορία.

Προσωπικά, διακρίνω μεταπολιτευτικά δύο πολιτικές φυσιογνωμίες που σημάδεψαν την ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης αυτής της πόλης, στον αγώνα της για αυτοτέλεια και ανεξαρτησία. Τον Ανδρέα Στογιαννίδη και τον Τάσο Βαβατσικλή. Δυο Δήμαρχοι που εξέφρασαν τη συλλογική συνείδηση μιας φτωχής, λαϊκής, προσφυγικής κοινωνίας που μάχεται, διεκδικεί και προοδεύει. Που μετουσιώνει την, για πολλά χρόνια, δημιουργική παρουσία της, σε μια προοδευτική δημοκρατική πολιτική έκφραση. Που σπάει την πολιτική περιθωριοποίηση της από τα εντόπια πολιτικά δεξιά κατεστημένα και αναδεικνύει νέες γενιές πολιτικών των προσφύγων.

Δυο πολιτικές φυσιογνωμίες που βρέθηκαν (σσ: λόγω και του δογματισμού της τοπικής οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης) σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, αλλά είχαν την ίδια κοινή αφετηρία. Τη μεγάλη, δημοκρατική, προοδευτική δεξαμενή των γενεών των προσφύγων. Δυο (σχεδόν όμοιοι) εκρηκτικοί πολιτικοί χαρακτήρες, με δημοκρατικές ευαισθησίες αλλά και αντιφάσεις. Οι συγκρούσεις τους για την πολιτική και αυτοδιοικητική αυτονομία δεν έχουν προηγούμενο στη μικρή πολιτική ιστορία αυτής της πόλης. Πολλές φορές κι οι δυο βρέθηκαν εκτός των ορίων της κομματικής νομιμότητας των πολιτικών δυνάμεων που τους υποστήριζαν, προκειμένου να εφαρμόσουν, ως Δήμαρχοι, την πολιτική τους προς το συμφέρον της πόλης και των πολιτών της. Δεν είναι τυχαίο ότι κι δυο δημιούργησαν τους περισσότερους και πιο μεγάλους εχθρούς τους μέσα στα ίδια τα κόμματά τους. Κατά την άσκηση της δημοτικής εξουσίας, παρέμειναν ανιδιοτελείς, έντιμοι και ειλικρινείς απέναντι στην εντολή που τους έδωσε ο λαός για να διαχειριστούν τις τύχες της πόλης και την κατάσταση της δημοτικής περιουσίας. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι παρέμειναν δυο Δήμαρχοι με σοβαρά ερείσματα στο χώρο της Αριστεράς, με πολιτικές συμπάθειες και κοινωνική διείσδυση.

Για να μην παρεξηγηθώ «αγνοώντας», δήθεν σκοπίμως, την αυτοδιοικητική παρουσία και προσφορά του Γιώργου Παπαδριέλλη, θέλω να προσθέσω ότι ξεχωρίζω τις δύο παραπάνω πολιτικές προσωπικότητες επειδή προϋπήρξαν αρκετά πριν το 1990 στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (από το 1974). Κι ακόμη γιατί προήλθαν από τα… Αριστερά των πολιτικών δυνάμεων που τους υποστήριζαν.

Η ακμή του Γιώργου Παπαδριέλη προκύπτει σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ήταν ήδη στην εξουσία και στους εσωκομματικούς συσχετισμούς κερδίζει πλέον έδαφος η νεοπαγής τάση των «νοικοκυραίων», μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα, που αποκτούν χρήμα και πολιτική εξουσία και αποτελούν τοπικά τη νέα πολιτική και κοινωνική «νομενκλατούρα». Είναι η περίοδος κρίσης του ΠΑΣΟΚ το «βρώμικο ‘89» και η έντονη αμφισβήτηση και τοπικά, από τα παραπάνω στελέχη, του Ανδρέα Παπανδρέου. Ήταν η εποχή που ο Γιώργος Παπαδριέλης, ως γραμματέας τότε της Νομαρχιακής Επιτροπής, θα τους «παραδώσει» παράτυπα την Οργάνωση, στις διαδικασίες του 1989, προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξή τους στις δημοτικές εκλογές της επόμενης χρονιάς στις οποίες θα ήταν υποψήφιος.

Δεν αμφισβητώ ότι ο Γιώργος Παπαδριέλης είχε την εικόνα ενός αγαπημένου και λαοφιλούς πολιτικού, με κοινωνική διείσδυση σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Θέλω όμως να προσθέσω ότι την πολιτική και ηθική δυναμική αντλούσε από παραδοσιακά ή νεοπαγή πολιτικά κατεστημένα. Τα «δικτατορικά» ποσοστά στις εκλογές ούτε με τρόμαζαν, ούτε με θάμαζαν! Πόσο μάλιστα σήμερα όταν κρίνω τα αντίστοιχα του σημερινού Νομάρχη κ.Άρη Γιαννακίδη και τις πολιτικές διεργασίες με τις οποίες… αυγατίζουν. Αλλά αυτά είναι μια άλλη συζήτηση.

Εξηγούμαι για μια ακόμη φορά ότι η κριτική μου στο Γιώργο Παπαδριέλλη δεν γίνεται ούτε από καμιά προσωπική δυσαρέσκεια, ούτε από καμιά υστεροβουλία. Άλλωστε τις διαφωνίες μου, για την πολιτική της τότε δημοτικής αρχής, τις διατύπωσα όταν έπρεπε, δημόσια. Όπως οι ελιτίστικοι προσανατολισμοί του ευρωπαϊκού προγράμματος URBAN και οι επιλογές προσώπων στο ψηφοδέλτιο της «Νέας Πορείας» που μετάλλαξαν μια γνήσια δημοτική λαϊκή δημοκρατική συμπαράταξη σε μια απρόσωπη παράταξη με ψευτοαστικά χαρακτηριστικά.

Κατά την άποψη μου ο Τάσος Βαβατσικλής έκανε δύο λάθη τακτικής. Το πρώτο ήταν η ανακοίνωση των περί της διαδοχής του, στην παρουσίαση της προγραμματικής διακήρυξης προ των δημοτικών εκλογών και το δεύτερο η «αποχώρηση του», όπως αυτή ερμηνεύτηκε, μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του στο τοπικό τηλεοπτικό κανάλι.

Στην πρώτη περίπτωση απελευθέρωσε τα «ηγετικά» ανακλαστικά των δελφίνων του, που όπως αποδείχτηκε ήταν αρκετοί, οι οποίοι ανέπτυξαν προσωπικές πολιτικές για την πρωτιά τους στο ψηφοδέλτιο της «Νέας Πορείας» χωρίς να βοηθήσουν ουσιαστικά την παράταξη, ενώ στη δεύτερη περίπτωση αφήνει το περιθώριο σε κάποιους να αναπτύξουν τεχνητές κρίσεις προκειμένου να κάνουν πιο ευκολόπιστα τα σενάρια της διαδοχής.

Είμαι της άποψης ότι η «Νέα Πορεία» μετά και τις τελευταίες εκλογές ολοκλήρωσε με επιτυχία ένα κύκλο, τον κύκλο της μεταπολίτευσης. Με πολιτικές θέσεις και ένα μεγάλο έργο σε όλη τη 17χρονη πορεία της, ενός ανεξάρτητου και δυναμικού Δήμου. Μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας έχει ο Τάσος Βαβατσικλής, ο οποίος φαίνεται να μην έχει πει ακόμη την τελευταία του κουβέντα ανεξαρτήτως με τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα.

Ένας νέος κύκλος της δημοκρατικής δημοτικής παράταξης πρέπει να ανοίξει. Μια νέα διακήρυξη με βάση την ανανεωμένη πρόταση που πρόβαλε το πρόγραμμα θέσεων και πολιτικής των τελευταίων εκλογών, το οποίο δυστυχώς ατύχησε υπό το βάρος των προσωπικών πολιτικών. Μια νέα αριστερή πρόταση παράταξης που θα εγγυάται τη σύνθεση ιδεών, σκέψεων, τάσεων, κοινωνικών απόψεων και αιτημάτων. Μια πρωτοπορία της τοπικής πολιτικής δραστηριότητας, με σταθερές αρχές και αξίες, για το συμφέρον της πόλης, της κοινωνίας και του πολίτη. Μια παράταξη που θα στρέψει το ενδιαφέρον της στα σύγχρονα προβλήματα της πόλης και του Δήμου. Στην αντιμετώπιση της νέας φτώχιας και των κοινωνικών αποκλεισμών, των οικολογικών καταστροφών. Μια παράταξη με άμεση, πολιτική και κοινωνική παρέμβαση σε ότι απασχολεί και βασανίζει την πόλη, μια παράταξη ανάχωμα στη λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της δεξιάς διακυβέρνησης στη ζωή, την κοινωνία και την τοπική αυτοδιοίκηση . Μια παράταξη που θα παραμείνει πλειοψηφική και νικηφόρα στην κοινωνία και στους δημότες.

Ο Τάσος Βαβατσικλής είναι ο μόνος που μπορεί να αναλάβει την πρωτοβουλία της νέας διακήρυξης, για μια «Νέα Πορεία.Αριστερά» και πρέπει να την αναλάβει άμεσα. Πριν οι κλυδωνισμοί της κρίσης στο ΠΑΣΟΚ, που δεν φαίνεται να …αναρρώνει, αρχίσουν να συνταράσσουν και τη δημοκρατική δημοτική παράταξη.

Ο κ. Babacan… λείπει, από το σπίτι, για δουλειές ! Κάπως έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η «ιδιωτική επίσκεψη» του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών στη Θράκη, μετά το επίσημο πρόγραμμα των συναντήσεων του στην Αθήνα.
Οι πρόσφατες ελληνο-τουρκο-βουλγαρικές επιχειρηματικές επαφές των τελευταίων ημερών στην Κομοτηνή, η επανέναρξη των συνομιλιών για την υπό ίδρυση τουρκική αγροτική Τράπεζα («Ziraat Bank”) στην Κομοτηνή και η οικονομική και επιχειρηματική εξέλιξη που ενδέχεται να υπάρξει στη διαχείριση της μειονοτικής βακουφικής περιουσίας, μετά το αποτέλεσμα της συζήτησης στη Βουλή του σχεδίου Νόμου που εισήγαγε η κυβέρνηση, οριοθετούν το μελλοντικό ενδιαφέρον της Τουρκίας στη Θράκη σχετικά με τη μειονότητα.
Ανάλογα ενδιαφέροντα μπορούν να προκύψουν πάντως και στο θέμα της (ιδιωτικής) μειονοτικής εκπαίδευσης, εφόσον παραμένει ανοιχτή η κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.
Έχουν «ειδικό» βάρος γι’ αυτό, οι πληροφορίες, «από τα εσωτερικά» της μειονότητας, που δημοσιεύουν σήμερα τα «ΝΕΑ» και συνυπογράφει ο Δάμων Δαμιανός, για την επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης του ισλαμικού κόμματος της Τουρκίας, στο μειονοτικό Γυμνάσιο-Λύκειο, …υπό τη σκιά της πρόσφατης αντιπαράθεσης «κοσμικών» και «ισλαμιστών» της μειονότητας, σχετικά με την αμφίεση των μουσουλμάνων μαθητριών (μαντήλα).
Να υπενθυμίσουμε ότι ανάλογη αναφορά έγινε στην τοπική εφημερίδα «Ο ΧΡΟΝΟΣ» (3/5/2004 http://www.xronos.gr/detail.php?ID=17890), λίγο πριν την «ιδιωτική» επίσκεψη του τούρκου Πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, στην Κομοτηνή.
Όλα πάντως θα δείξουν κατά την αυριανή επίσκεψη του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, κατά πόσον «ανοιχτόκαρδα», όπως υποδηλώνει το όνομά του (Babacan=ανοιχτόκαρδος), θα ανταποδώσει την εμπιστοσύνη που του έδειξε η ελληνική κυβέρνηση, για να περιοδεύσει «ιδιωτικώς» στην Κομοτηνή.
Διαφορετικά θα συμπεριληφθεί κι αυτός στη χορεία των γραφικοτήτων που κατέγραψαν «ιδιωτικές» επισκέψεις υπουργών της γειτονικής χώρας, όπως για παράδειγμα στο παρελθόν, αυτή (Μάιος 1995), του τότε υπουργού πληροφόρησης της κυβέρνησης της κ.Τσιλέρ, κ. Γιλντιρίμ Ακτουνά, ο οποίος περιόδευσε «ιδιωτικώς» κι αυτός τη Θράκη, κατευθυνόμενος προς Θεσσαλονίκη.

Ένας Τούρκος Μάνατζερ… στην Αυλή της Θράκης…

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ALI BABACAN

Ο κ. Ali Babacan γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1967 στην Άγκυρα. Στις 29 Αυγούστου 2007 έγινε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας στην νέα κυβέρνηση του επανεκλεγέντος πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Διαδέχθηκε τον Απτουλάχ Γκιούλ ο οποίος έγινε Πρόεδρος. Συνεχίζει να είναι ο διαπραγματευτής για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Προηγουμένως διετέλεσε υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση του AKP, το οποίο ήρθε στην εξουσία το Νοέμβριο του2002.

Αποφοίτησε από το TED Ankara College πρώτος στην τάξη του 1985. Παρακολούθησε το «Middle East Technical University» της Άγκυρας και το 1989 απέκτησε BSc στη Βιομηχανική Τεχνολογία. Πήγε στην Αμερική στο «Fulbright Scholarship» για μεταπτυχιακές σπουδές και το 1992 πήρε το MBA από το «Kellogg School of Management» στο «Northwestern University» του Evanston,Illinois στο μάρκετινγκ και τις διεθνείς επιχειρήσεις.

Ο κ. Babacan εργάστηκε σε επιχειρήσεις στην Αμερική και ως οικονομικός σύμβουλος σε κορυφαίες τράπεζες των ΗΠΑ. Επέστρεψε στην Τουρκία το 1994 και υπηρέτησε ως σύμβουλος του Δημάρχου της Άγκυρας. Διετέλεσε πρόεδρος της οικογενειακής επιχείρησης υφαντουργίας (1994-2002). Εισήλθε στην πολιτική το 2002 και εκλέχτηκε βουλευτής Άγκυρας το Νοέμβριο του 2002. Ως το νεώτερο μέλος (35 χρονών) της κυβέρνησης έγινε υπουργός οικονομικών το Νοέμβριο του 2002. Υπεύθυνος του προγράμματος οικονομικής μεταρρύθμισης της Τουρκίας, μετά από δύο σοβαρές κρίσεις. Έμεινε πάντα μακριά από τις αντιδικίες της τουρκικής πολιτικής «αρένας» εμφανιζόμενος ως τεχνοκράτης, χωρίς να παρασυρθεί σε λαϊκισμούς.

Το Μάιο 2005 ο Ταγίπ Ερντογάν του ανέθεσε τη διαμεσολάβηση για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που άρχισε τον Οκτώβριο του 2005.

Ως κυβερνητικός υπουργός ο Babacan συμμετείχε σε πολλά διεθνή fora, όπως το «Παγκόσμιο Οικονομικό φόρουμ» του Νταβός και της «Λέσχης των Μπίλντεμπεργκ».

(Πηγή: Wikipedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Ali_Babacan).

Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από τη διάσημη συλλογή της φωτογράφου Anne Gedes και είναι Τέχνη. Την “κιτς” απομίμησή τους θα τη δείτε στο χριστουγεννιάτικο διάκοσμο του Δήμου Κομοτηναίων κρεμασμένη στους στύλους της ΔΕΗ.

«Εν αρχή» ήταν τα «μωρά» της Anne Gedes, η διάσημη συλλογή της «Down in the garden», με τα φωτογραφημένα πρόσωπα μωρών, στο κέντρο λουλουδιών.

Ύστερα τις γλάστρες στις οποίες φύονταν τα «μωρά-λουλούδια» τις ακούμπησαν στο έδαφος κι άφησαν τα μωρά-λουλούδια κρεμασμένα στους στύλους της ΔΕΗ να το παίζουν…χριστουγεννιάτικα φωτάκια.

Αυτός είναι λίγο-πολύ ο φετινός χριστουγεννιάτικος διάκοσμος, με τον οποίο ο Δήμος Κομοτηναίων στόλισε την πόλη. «Κάτι το ωραίον», όπως έλεγε και ο τίτλος του βιβλίου που περιέγραφε το σύγχρονο «κιτς».

Καταλαβαίνω απολύτως τον κ.Βαβατσικλή, ο οποίος μιλώντας στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό για το συγκεκριμένο θέμα, αναφέρθηκε σε ένα χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, που κάνει την πόλη να ομοιάζει με πόλη του ιταλικού Νότου.

Προφανώς αναφέρεται στην αισθητική της υπερβολής, του μπαρόκ (1600-1750), που εξαπλώθηκε στην Ιταλία και τις άλλες καθολικές χώρες της Ευρώπης, την επονομαζόμενη και «αισθητική της εσπερίας», με τη βαριά πλαστική διακόσμηση, με τη πληθωρική χρήση εκφραστικών μέσων, με τον πομπώδη και επιβλητικό χαρακτήρα, κλασσικό παράδειγμα χρησιμοποίησης της τέχνης για τους σκοπούς προπαγάνδας της Αντιμεταρρύθμισης της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας ενάντια στη Μεταρρύθμιση. Κατάλοιπα ενός στυλ που συναντά κανείς πολύ έντονα σε θρησκευτικές τελετές του ιταλικού Νότου. Όπου θρησκευτικά σύμβολα στολίζονται … «την Άρτα και τα Γιάννενα», με πορσελάνινα αφιερώματα και μαντόνες, πολύχρωμες κορδέλες, κορδελίτσες, πλαστικά λουλούδια και αγγελάκια κλπ.

Βέβαια εγώ θα έλεγα ότι ο φετινός χριστουγεννιάτικος διάκοσμος του κ.Κοτσάκη μάλλον σε «τουρκομπαρόκ» φέρνει κι αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει από το αίσχος της παρέμβασης που έγινε στην ξύλινη «πέργκολα» της κεντρικής πλατείας προκειμένου να κατασκευαστεί η…γιορτινή ζαχαρούπολη. Αλήθεια δεν έχει να πει τίποτε, το κατά τα άλλα λαλίστατο ΤΕΕ Θράκης και ο προσφιλής πρόεδρος του, γι’ αυτήν την παράγκα του Καραγκιόζη; Γι’ αυτό το έκτρωμα; Για το αισθητικό έγκλημα; Όπου μια ξύλινη κατασκευή για την αναρρίχηση φυτών, “φορτώνεται” μεταλλικές κατασκευές, “ελενίτ”,”φελιζόλ” κι ότι άλλο υλικό βάλει ο νούς σου!;

Οι άγγελοι οφείλουν να σωματοποιηθούν και να απεικονιστούν και επιλέγεται η «αγγελική» απεικόνιση των «ιπτάμενων» μωρών… Μ’ αυτήν τη λογική παρέμειναν κάποιες γλάστρες κρεμασμένες στους στύλους και τα…μωρά να παριστάνουν στο έδαφος τα αγγελάκια.

“Φως και αέρας”, όπως υπονοούν τα φωτιστικά εφέ, ο φετινός χριστουγεννιάτικος διάκοσμος που συνταιριάζει το «neon» με τα πλαστικά φτερά, τύπου εξωτικών πτηνών, μια τυπικά …αναγεννησιακή πινελιά, πάνω στο «σώμα» …του αοράτου.

Υπ’ αυτήν την… αναγεννησιακή έννοια, πρέπει να αντιμετωπιστεί η περίπου καθαγιασμένη χρήση, των γυμνών βρεφών με ασαφές φύλο, στο φετινό χριστουγεννιάτικο διάκοσμο.

Τελικά ο Ηρώδης, μήπως ήταν Δήμαρχος..;

Οι καταστροφές που προκάλεσαν οι βροχοπτώσεις και τα έντονα καιρικά φαινόμενα το τελευταίο Σαββατοκύριακο στο Νομό Ροδόπης, ήταν τα αυτονόητα αποτελέσματα ενός καταστροφικού μοντέλου ανάπτυξης, που εφαρμόζεται χρόνια τώρα στην περιοχή και μιας απαράδεκτης πολιτικής διαχείρισης των αναγκών της περιοχής από τους εντόπιους πολιτικούς, που συνεχίζουν μετά και από τις τελευταίες εξελίξεις να πιστεύουν ότι θα τους σώσουν τα επικοινωνιακά σωσίβια και οι κατευθυνόμενες προβολές της προσωπικής τους …αυτοθυσίας.

Έτσι αυτό που ανακαλύψαμε ήταν ότι ο Νομός Ροδόπης διαθέτει δυο “παιδιά θαύματα”.

—Τον βουλευτή Ροδόπης κ. Στυλιανίδη, που ως υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, φέρεται από τον τοπικό Τύπο να συντονίζει , ως άλλος πρωθυπουργός, ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιο, για την αντιμετώπιση των έκτακτων αναγκών τις οποίες αντιμετώπιζε ο Νομός (σσ. «Συννενοήθηκε με τον κ. Παυλόπουλο για να κηρυχθεί ο Νομός σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης»! «Συντόνισε δια του κ. Περιφερειάρχη τις προσπάθειες αντιμετώπισης της έκτακτης κατάστασης»! «Συμφώνησε με τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης…την εκτίμηση των ζημιών»! «Συμφώνησε με τον υφυπουργό Υγείας (!) την αποζημίωση για τις καταστροφές οικοσυσκευών»!). Και διερωτάται κανείς ευλόγως, αν συνέβησαν όλα έτσι όπως περιγράφονται, για την σοβαρότητα που αντιμετωπίζει αυτή η κυβέρνηση την κατάσταση μιας περιοχής, που την κηρύσσει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Γιατί προφανώς πιστεύω ότι δεν συνέβησαν έτσι τα πράγματα. Διότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι όλη η διαδικασία, δεν έγινε με βάση τη συντεταγμένη λειτουργία της Πολιτείας, αλλά έγινε έτσι μόνο και μόνο για να δώσει την ευκαιρία σε έναν και μόνο Υπουργό Παιδείας και τόσο φιλόδοξο βουλευτή Ροδόπης να το «παίξει», έστω και για κάποιες ώρες «κυβερνήτης» στη θέση του κυβερνήτη.

Ασφαλέστατα επιχειρήματα, για να συμπεράνει κανείς ότι τα σοβαρά θέματα στην περιοχή μας τα αντιμετωπίζουν όχι και τόσο σοβαρά οι εντόπιοι πολιτικοί, για χάριν και μόνο προσωπικών επικοινωνιακών αναγκών τους, μας έδωσαν οι λιτές, προσεχτικές δηλώσεις των κυβερνητικών παραγόντων που περιόδευσαν στην περιοχή και διαπίστωσαν την κατάσταση, ότι σαφώς η εικόνα των καταστροφών δεν είναι ίδια με τις καταστροφές των πυρκαγιών του καλοκαιριού κι έτσι χαρακτηρίζεται υπερβολικό το αίτημα μιας παρόμοιας αποζημίωσης των πλημμυροπαθών με αυτήν που καταβλήθηκε στους πυρόπληκτους της Πελοποννήσου. Κι ας έσπευσαν τοπικές γραφίδες να σηκώσουν και πάλι το λάβαρο της «αδικημένης ακριτικής περιοχής» απέναντι στους «προνομιούχους χάμουτζηδες»!

Η αλήθεια είναι πάντως ότι καταστροφές υπήρξαν, αλλά όχι σε αυτήν την έκταση που να χαρακτηρίζει μια κατάσταση θεομηνίας, όπως χαρακτηριστικά επιχείρησαν να παρουσιάσουν εντόπιοι αυτοδιοικητικοί διαχειριστές, προκειμένου να διαφύγουν των χρόνιων ευθυνών τους και να δικαιολογήσουν ένα αποτυχημένο μοντέλο ανάπτυξης από τη μια και την εκλογική τους πελατεία να ικανοποιήσουν, από την άλλη, εξασφαλίζοντάς της μια γενναία αποζημίωση και… εις άλλα με υγεία.

Καταστροφές που υφίστανται χρόνια τώρα, οι «συνήθεις ύποπτοι» ενός άδικου, άνισου και στρεβλού μοντέλου, που τους θέλει «παρείσακτους» και «παρίες». Καταστροφές που υφίστανται χρόνια τώρα οι πολίτες αυτής της περιοχής που αποτελούν το μεγάλο τμήμα της τάξης των φτωχών της περιοχής, που καταδεικνύει και τη μεγάλη ανισότητα ανάπτυξης που υπάρχει στην περιοχή.

Οι πολίτες του Ηφαίστου και της Μελέτης και των μειονοτικών οικισμών, οι κάτοικοι στα νέα «γκέτο» των οικισμών των παλιννοστούντων και οι πολίτες των φτωχότερων αγροτικών οικισμών του κάμπου της Ροδόπης.

Όλα αυτά αν τα δει κανείς ειλικρινά και τα αναλύσει αντικειμενικά θα διαπιστώσει ότι «δεν φταίει ο Θεός που μας μισεί» στελνοντάς μας… θεομηνίες, ούτε το «κακό το ριζικό μας». Φταίει το κεφάλι το ξερό μας, που ακόμη θρέφεται με το κουτόχορτο που μας ταΐζουν οι λογής επιτήδειοι πολιτικάντηδες.

Μια καλή εισαγωγή για να σας παρουσιάσω το έτερο «παιδί θαύμα» της περιοχής μας το Νομάρχη κ.Γιαννακίδη που παρέμεινε «δυο εικοσιτετράωρα άγρυπνος για να αντιμετωπίσει τις ανάγκες που προέκυψαν», του οποίου τις καλές προθέσεις δεν αμφισβητώ. Αμφισβητώ όμως την επάρκεια της σημερινής Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης να προβλέψει, να σχεδιάσει, να διεκδικήσει.

Είναι πολλά, τέσσερις τετραετίες τώρα, τα περιστατικά Νομαρχών, είτε του κ.Σταυρόπουλου, είτε του κ.Γιαννακίδη, που «παρέμειναν άγρυπνοι σε παρόμοιες συνθήκες». Έξω λοιπόν από την επικοινωνιακή προβολή που τους εξασφάλιζε η εικόνα του Νομάρχη σε ερπυστριοφόρο να μεταφέρει έγκυο γυναίκα από τα αποκλεισμένα από τις χιονοπτώσεις ορεινά χωριά. Του Νομάρχη Πυροσβέστη, του Νομάρχη τροχονόμου, του Νομάρχη δύτη κλπ. Πίσω λοιπόν από την «εικόνα», υπήρχε το πρόβλημα. Υπήρχε η ευθύνη. Κι αν υποθέσουμε ότι το πρόβλημα είναι μια υποβαθμισμένη και υποτελής, στις εκάστοτε κυβερνητικές επιταγές, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση τότε οι ευθύνες αυτών που την υπηρετούν είναι ότι δεν αντιδρούν, δεν διεκδικούν. Είναι αυτό το σημείο που διαφωνώ και σήμερα με τον κ.Γιαννακίδη, ο οποίος θεωρεί ότι με τη «συναίνεση» και τον «ιστορικό συμβιβασμό» του σήμερα με τον κ.Στυλιανίδη, αποκομίζει περισσότερα οφέλη για την περιοχή και τη δική του πολιτική σταδιοδρομία διατηρεί επίκαιρη στη νομή της τοπικής εξουσίας και την υστεροφημία του «επιτυχημένου» Νομάρχη συντηρεί.

Αν η σημερινή Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση έχει συγκεκριμένο μοντέλο ισομερούς ανάπτυξης και ιεραρχημένων στόχων πρέπει να το επιβάλλει και να επανακαθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο. Δεν είναι κυβερνητικός φορέας καμιάς κυβερνήσεως και κυρίως δεν είναι «Υπηρεσία» κανενός Υπουργείου, ούτε και ο Νομάρχης φτωχός συγγενής ή υπηρεσιακός παράγοντας κανενός Υπουργείου, όπως δυστυχώς εμφανίστηκε κατά τη διαχείριση των πρόσφατων καταστροφών. Απαιτούμε μια Νομαρχία και ένα Νομάρχη με αυτονομία, με συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα, με το θάρρος της δημόσιας αυτοκριτικής και διεκδίκησης.

Διότι, εκτός του ποιος φταίει, σε ποιον καταλογίζονται οι ευθύνες, υπάρχει και η παροιμία του θυμόσοφου λαού, ότι «των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν». Μια παροιμία που σαφέστατα προσδιορίζει και τις αληθινές ιδιότητες που πρέπει να διαθέτουν τα «παιδιά θαύματα». Που τους διαχωρίζει από τους “μαθητευόμενους μάγους”. Αν και για όσους είδαν τη “Φαντασία” του Ντίσνεϋ, θα αντιληφθούν αμέσως την προσομοίωσή τους με τον ήρωα μαθητευόμενο μάγο που τα…θαλάσσωσε στην κυριολεξία.

Δεν αναφέρθηκα στο σημερινό Δήμαρχο της Κομοτηνής κ.Κοτσάκη και την ανύπαρκτη δημοτική αρχή για τις μοναδικές και τεράστιες ευθύνες τους, για όσες καταστροφές προκάλεσαν οι πλημμύρες στα όρια του Δήμου του. Ο κ.Κοτσάκης και οι επιτελείς του δεν αντέχουν σε καμία κριτική. Εξάλλου για τις σημερινές του ευθύνες, που προέκυψαν από την πρόσφατη καταστροφή υπάρχουν οι επισημάνσεις που έκανα σε δύο άλλα posts κατά το παρελθόν, με τίτλους «Η Παναγία των…παριών» και «Lucy in the sky with…diamond». Κι ακόμη επιβεβαιώνεται αυτό που τότε έγραφα, ότι ο βίος και το έργο αυτής της δημοτικής αρχής θα τελειώσει με τις εθνικές εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη λειτουργώντας ως προεκλογικός μηχανισμός του κ.Στυλιανίδη. Δυστυχώς (για τους κατοίκους) το νερό των πλημμυρών στον Ήφαιστο, το Αλάν Κογιού, στους οικισμούς των παλιννοστούντων, αποκάλυψε τη “λάσπη” των τελευταίων Δημοτικών εκλογών και την πολιτική εξαπάτηση των πολιτών και άρχισε να στοιχειώνει τα προεκλογικά «οράματα» των δύο φιλόδοξων συντηρητικών πολιτικών.

Μετά από όλα αυτά δεν ξέρω ποιο θα ήταν το κατάλληλο μήνυμα:

—Χαίρε ένδοξε Νομέ της Ροδόπης! Οι μελλοθάνατοι πολίτες σου σε χαιρετούν! Ή το «Ανδρών επιφανών πάσα (υγρή) γη τάφος»;

Ούτως ή άλλως… Καληνύχτα…

Φρόντισαν οι κατ’ εξοχήν εκφραστές της εθνικιστικής και φοβικής Δεξιάς, τοπικές εφημερίδες «Χρόνος» και «Πατρίδα», να αναδείξουν τον ιδιότυπο ρατσισμό, τον τυφλό τοπικισμό και την πολιτισμική «καθαρότητα» της τοπικής κοινωνίας, προκειμένου εντέχνως να μειώσουν το μέγεθος της καταστροφής, που υπέστησαν οι κάτοικοι των οικισμών Ηφαίστου και Μελέτης και να αποσείσουν τις ευθύνες τοπικών παραγόντων και ιδιαίτερα του Δημάρχου Κομοτηνής, για τις συνέπειες των πρόσφατων καταστροφών, από τις πλημμύρες. Στόχος τους οι γνωστοί… «ύποπτοι» κάτοικοι των παραπάνω οικισμών, που επλήγησαν, οι οποίοι φέρουν τη σφραγίδα του… «γύφτου». ΄Ετσι μαθαίνουμε ότι ο Δήμος…δεν έκανε κανένα έργο στην περιοχή τους και γιατί να το κάνει άραγε; Αφού «πάνε και κλέβουν το τσιμέντο» ή στην ερώτηση γιατί μετά την εκκένωση του οικισμού οι κάτοικοι δεν μεταφέρθηκαν σε ξενοδοχεία, αλλά στοιβάχτηκαν στο κλειστό γυμναστήριο της Κομοτηνής υποστηρίζουν ότι η νομαδική «νοοτροπία» είναι…στο αίμα της φυλής τους και άλλα τέτοια…επιστημονικά. Πάντως όπως είμαι σε θέση να γνωρίζω, πολλοί ήταν οι κάτοικοι του οικισμού του Ηφαίστου που με δικά τους έξοδα διέμεναν σε ξενοδοχεία της πόλης. Άρα μπορεί κάποιος από τους υπεύθυνους για τη διαδικασία της στέγασης των πλημμυροπαθών να μας πει, πώς πάρθηκε η απόφαση της μαζικής πολτοποίησης της προσωπικής και οικογενειακής αξιοπρέπειας των συγκεκριμένων πολιτών; Και εν τέλει ποια ήταν η υπεύθυνη αρχή; Η Πολιτεία; Ο Δήμος;Η Νομαρχία; Γιατί όπως μας τα περιγράφουν, ούτε δια βοής θα μπορούσαν εκείνη την ώρα του χαμού, «χίλιοι και»… κάτοικοι να αποφασίσουν αν ήθελαν το ένα ή το άλλο. Οπότε συμπεραίνω ότι η απόφαση ήταν ενός προσώπου ή φορέα. Ποιού άραγε;

Απογοητευτική ήταν η εικόνα της προχθεσινής συγκέντρωσης της πρωτοβουλίας φίλων και υποστηρικτών του Γιώργου Παπανδρέου για την εκλογή του νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ της 11ης Νοεμβρίου, όχι αντάξια του σημερινού προέδρου και όσων επαγγέλλεται για την ανανέωση του Κινήματος. Κατά την άποψη μου για τους εξής λόγους:
Πρώτον δεν έπεισαν αυτοί που «ηγούνταν» της πρωτοβουλίας. Την οποία ματαίως προσπάθησαν να διαχωρίσουν από τις «διεργασίες του εσωκομματικού διαλόγου» που διεξάγεται αυτήν την εποχή στο ΠΑΣΟΚ για τη νέα ηγεσία του. Ματαίως γιατί δεν ήταν δυνατόν μια πρώην συντηρητική κομματική νομενκλατούρα του τοπικού ΠΑΣΟΚ που άσκησε προσοδοφόρα εξουσία κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, να εμφανιστεί ως πρωτοβουλία αθώων, ανιδιοτελών και προοδευτικών πολιτών, στήριξης στο Γιώργο Παπανδρέου. Το επισημαίνω για τελευταία φορά και «αμαρτίαν ουκ έχω», η ανανέωση που οραματίζεται ο Γιώργος Παπανδρέου, έχει μεγάλο πρόβλημα τοπικά αν υποστηριχθεί από αυτά τα πρόσωπα. Πρόσωπα που τραγικά ακύρωσαν την όποια δυναμική μετέφερε η ελάχιστη παρουσία νέων από το κόμμα και την κοινωνία.
Δεύτερον απογοητευτική ήταν κατά την άποψη μου και η παρουσία του Φίλιππου Πετσάλνικου και «λίγη» η επιχειρηματολογία του στους λόγους «που υποστηρίζει» το Γιώργο Παπανδρέου.
Αν εξαιρέσουμε την ατυχή εκτενή αναφορά του στο πως γνώρισε και έγινε «κολλητός» του σημερινού Προέδρου και μια πολιτική «εικονολατρεία» του, όσα υποστήριξε με πολιτικά επιχειρήματα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι και η πλευρά Παπανδρέου παρασύρεται σε ένα ανούσιο ανταγωνισμό, με τους εσωκομματικούς ανταγωνιστές της εξουσίας του κόμματος, κυβερνολαγνείας. Όσα λοιπόν υποστήριξε ο κ.Πετσάλνικος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια πρόταση διακυβέρνησης, μια πρόταση που ούτως ή άλλως κρίθηκε στις εκλογές. Για τις αλλαγές στο κόμμα τίποτα νέο από όσα υπόσχονταν το «Γιώργο άλλαξέ τα όλα» και όσα εντέλει πραγματοποιήθηκαν. Κουβέντα για Αριστερά και σοσιαλισμό.
Εκείνο όμως που μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση και θέλω να το σχολιάσω πολιτικά ήταν η φαεινή ιδέα των «διοργανωτών» να πάνε τον Φίλιππο Πετσάλνικο στην εκδήλωση του Πρόξενου του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, για τα 84 χρόνια της τουρκικής Δημοκρατίας.
Κι εξηγούμαι. Είναι καλές οι πολιτικές «ειρηνικής συμβίωσης και συνοίκησης» με τη μειονότητα (οι αγώνες μου γι΄ αυτές, από το 1976, μου κόστισαν ακριβά πολλές φορές), καλές οι διακρατικές σχέσεις φιλίας με τις γειτονικές χώρες, αλλά πρέπει να είναι ουσιαστικές και να έχουν σταθερές αρχές και θέσεις. Είναι ευγενικό να ανταποδίδεις στο πολλαπλάσιο την υποχρέωση της δήλωσης Χατζηοσμάν ότι υποστηρίζει το Γιώργο Παπανδρέου, αλλά ποια είναι η άποψη του ΠΑΣΟΚ για τη στάση που έχει το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής ως προς αυτά;
Θέλω να πω γιατί πρέπει να είναι το Προξενείο ο μεσολαβητής αυτών των πολιτικών για τη μειονότητα; Και γιατί ένα ελληνικό δημοκρατικό κόμμα να τις βάζει υπό την «εγγύησή» του;
Οι τολμηρές, προοδευτικές, ριζοσπαστικές, πολιτικές του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου κρίθηκαν και θα κρίνονται από τη σημερινή κοινωνική και πολιτική θέση της μειονότητας.
Ιδιαίτερα μάλιστα όταν παραμένει αδιευκρίνιστη ακόμη η θέση του Κινήματος για την εισβολή της «μετριοπαθούς» ισλαμικής διακυβέρνησης της τουρκικής Δημοκρατίας στο Βόρειο Ιράκ και τους βομβαρδισμούς των Κούρδων. Κι όταν οι φυλακές στη γειτονική χώρα «φιλοξενούν» ακόμα πολιτικούς κρατούμενους.
Στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι ξεχάσαμε τη διεθνή πολιτική αλληλεγγύη, ενός Αριστερού Κινήματος, τη συμπαράσταση σε αγωνιζόμενους λαούς και τις καταγγελίες καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θυσιάσαμε αγώνες και αίμα τόσων χρόνων για καθαρά ευκαιριακά πολιτικά οφέλη. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτοί που σκέφτηκαν να πάνε τον κ.Πετσάλνικο στη δεξίωση του Τούρκου Προξένου έκαναν ένα μεγάλο φάουλ, που εκθέτει και το Γιώργο Παπανδρέου.
Τόση πια πρεμούρα για τις ψήφους του κ.Χατζηοσμάν; Πάλι η μειονότητα θύμα μικροκομματικών, ψηφοθηρικών τακτικών; Μέχρι πότε θα συνεχίσουν να μετρούν το μπόϊ τους με τη σκιά τους;

Παρέμβαση στη σημερινή εκδήλωση της “Πρωτοβουλίας φίλων και υποστηρικτών του σημερινού Προέδρου Γιώργου Παπανδρέου” υπό την παρουσία του Φίλιππου Πετσάλνικου. Η “ταμπέλα” της πρωτοβουλίας για τη σημερινή συνάντηση ανήκει στους διοργανωτές της. Προσωπικά παραβρέθηκα με την αντίληψη ότι πρόκειται για εκδήλωση που έχει σχέση με τον εσωκομματικό διάλογο, για την εκλογή του νέου αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό υποστήριξα παρεμβαίνοντας ότι ούτε μπορούμε να παρουσιαζόμαστε ως “φράξια”, ούτε η συντριπτική παρουσία στελεχών και μελών της Κομματικής οργάνωσης και η παρουσία και των δύο βουλευτών του Κινήματος στο Νομό μπορεί να παρουσιαστεί ως πρωτοβουλία εξωκομματική. Σε αυτή τη λογική και πιστεύοντας ακράδαντα στις διαδικασίες του ανοιχτού κόμματος που διακηρύσσει ο Γιώργος Παπανδρέου, καταδικάζω απερίφραστα την στενή, κλειστή, παλαιοκομματική και φοβική αντίδραση των εχόντων την πρωτοβουλία της εκδήλωσης να “συστήσουν” στους δημοσιογράφους την έξοδό τους από την αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Κομοτηνής, όπου αυτή διεξαγόταν. Αυτά δυστυχώς είναι δείγματα μιας πολύ παλαιάς αντίληψης και φυσικά δεν έχουν σχέση με αυτά που πρεσβεύει πολιτικά ο σημερινός αρχηγός του.

Τα περιορισμένα πλαίσια διαλόγου που τίθενται σε αυτές τις διαδικασίες, με την εμπειρία και της προηγούμενης συνέλευσης της δημοτικής Ολομέλειας, μας προβληματίζουν. Για το λόγο ότι φανερώνουν μια πρόθεση επίσπευσης, συμψηφισμών και στρουθοκαμηλισμού. Μια βιασύνη να βάλουμε τα θέματα που μας βασανίζουν που μας διχάζουν κάτω από το χαλί. Φανερώνουν μια διαδικασία στρατολόγησης υπό των υποψηφίων αρχηγών χωρίς περαιτέρω διάλογο. Υπό αυτές τις συνθήκες προτίμησα η παρέμβασή μου αυτή να μην είναι συμπτωματική μιας «παρουσίασής» μου σε ένα στρατόπεδο, αλλά γραπτή και επί της ουσίας, την οποία θα θέσω και στο δημόσιο διάλογο και στη δημόσια κρίση δημοσιεύοντάς την. Εξάλλου τοποθετήθηκα υπέρ του σημερινού προέδρου του Κινήματος δημόσια στον Τύπο, επιχειρηματολογώντας πολιτικά, από τους πρώτους και τους λίγους που το έκαναν σε αυτήν την περιοχή.

Τα αίτια της ήττας του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2004 και 2007, των ευρωεκλογών του 2005 και των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση, αυτά που ανέλυσε και ανακοίνωσε η κεντρική καθοδήγηση, είναι τα ίδια αίτια που εντοπίζουμε κι εμείς εδώ για τις τοπικές ήττες του Κινήματος. Αίτια που φανερώνουν σύμφωνα και με τις πρόσφατες εξελίξεις στον πολιτικό μας χώρο ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τροφοδοτούνται και τοπικά από την κρίση του πολιτικού μας συστήματος και της παθογένειας της πολιτικής κατάστασης όπως διαμορφώνεται κεντρικά.

Εντοπίζοντας λοιπόν το ΠΑΣΟΚ το βασικό αίτιο στην απώλεια της μεσαίας τάξης θεωρώ ότι προσδιορίζει και το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει με την προσπάθεια της ανανέωσής του. Είναι ο λόγος που δεν μπορεί να γίνει περισσότερο ριζοσπαστικό, είναι ο λόγος που απώλεσε τη σοσιαλιστική του φυσιογνωμία. Ο ανταγωνισμός με τη «Νέα Δημοκρατία» για τον προσπορισμό της περίφημης μεσαίας τάξης είναι η αιτία που μας αποϊδεολογικοποίησε και μας οδήγησε στην ταύτισή μας με συντηρητικές και δεξιές πολιτικές. Προσωπικά πιστεύω ότι η εμμονή μας σε αυτήν την αόριστη και περιπλεγμένη έννοια της μεσαίας τάξης μας ζημίωσε και μας απομάκρυνε από μακροπρόθεσμους πολιτικούς, αριστερούς, σοσιαλιστικούς στόχους, όπως αυτοί προσδιορίζονταν από της βασικές αρχές της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής απελευθέρωσης και δικαιοσύνης.

Έτσι λοιπόν ένα από τα μηνύματα των εκλογικών αναμετρήσεων ήταν η άγνοια και η αδυναμία ή μη προθυμία των πολιτικών οργανισμών και των φορέων της περιοχής να προσδιορίσουν το φαινόμενο της μεσαίας τάξης, που αποτελούσε και ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, όπως απεικονίζεται σήμερα. Κι επίσης να αντιληφθούν τις τεράστιες και σοβαρές αλλαγές που έχουν συντελεσθεί τα τελευταία χρόνια στον κοινωνικό ιστό της ελληνικής και της τοπικής κοινωνίας.

Τοπικά μια μικρή μόνον επισήμανση. Ίσως για πρώτη φορά εμφανίστηκαν τόσο ανάγλυφα οι συνέπειες των μοντέλων ανάπτυξης της τοπικής κοινωνίας, από τη μεταπολίτευση και μετά, προκειμένου να αντιμετωπισθούν δημογραφικές ελλείψεις, οικονομική και κοινωνική καθυστέρηση. Η έλλειψη σοβαρής ανάλυσης της αντικειμενικής κατάστασης και οι εμμονές περισσότερο σε τοπικιστικές και εθνικιστικές ιδεοληψίες, οδήγησαν στη διάλυση του παραδοσιακού κοινωνικού ιστού της πόλης και στη «βίαιη» μεταβολή των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών σχέσεων και συσχετισμό δυνάμεων. Πλέον τοπικά, παραδοσιακά, πολιτικά δόγματα μπορεί και να μην ισχύουν.

Τοπικά τα μεσοαστικά κοινωνικά στρώματα, η σημερινή «μεσαία» τάξη της περιοχής δεν έχουν παραδοσιακά πολιτικά χαρακτηριστικά. Προέρχονται κυρίως από την αστικοποίηση αγροτικών πληθυσμών που μετεγκαταστάθηκαν λόγω αστυφιλίας στην πόλη. Δημόσιοι υπάλληλοι, ανώτερα στελέχη δημόσιων οργανισμών, επαγγελματίες με περιουσία και αγροτικά εισοδήματα αποτελούν μια ανερχόμενη οικονομικά και κοινωνικά τάξη, που επιθυμεί να διαδραματίσει πολιτικό ρόλο περισσότερο για κοινωνική καταξίωση και λιγότερο για ουσιαστική πολιτική παρέμβαση. Κοινωνικά στρώματα συντηρητικά στη βάση τους που βλέπουν με καχυποψία οποιαδήποτε προσπάθεια ανανέωσης. Που αναπτύσσουν αντιδραστικές θέσεις απέναντι σε πολιτικές ισότητας ισονομίας και υπεράσπισης δικαιωμάτων. Πρόκειται για ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, για κοινωνικά στρώματα της τοπικής κοινωνίας που άλλαξαν στρατόπεδο το «βρώμικο ΄89», επαναπατρίστηκαν το 1996,καταψήφισαν το «καθεστώς» ΠΑΣΟΚ στις εθνικές και τοπικές εκλογές και αυτοπολιτογραφούνται ως οι «νοικοκυραίοι» του ΠΑΣΟΚ αφήνοντας στους άλλους ρόλους και χαρακτηρισμούς υποτιμητικούς και διχαστικούς. Είναι αυτοί που «οπορτουνιστικά» παραδίδουν την κομματική τους ταυτότητα για υφαρπαγή της ψήφου των πολιτών και επαναπατρίζονται με την κομματική τους ταυτότητα όταν πρόκειται να αποτελέσουν γρανάζια κομματικών στρατών και μηχανισμών. Είναι οι ίδιοι που είδαν την ανάπτυξη της περιοχής οικονομίστικα, χωρίς καμιά πολιτική προοπτική, έξω από τις πολιτικές κατευθύνσεις και τις βασικές αρχές που όριζε το Κίνημα. Αυτοί που ανέπτυξαν προσωπικές πολιτικές και στρατηγικές. Είναι οι ίδιοι που διέσπασαν και δίχασαν το δημοκρατικό χώρο στις τοπικές, δημοτικές εκλογές και οδήγησαν τη δημοκρατική δημοτική παράταξη σε μια «πουλημένη» ήττα. Είναι αυτοί που και σήμερα και μέσα σε αυτήν την αίθουσα αλλά και κάποιοι απέξω που έχουν πάρει ήδη θέση στο εφαλτήριο για τη νομή της εξουσίας. Αυτοί που άσκησαν εξουσία αλλά ποτέ τους δεν δέχτηκαν κριτική ή έκαναν την αυτοκριτική τους.

Οι ίδιοι που επικαλούνται σήμερα την ενότητα προκειμένου να έχουν και να ξαναθέσουν τους κομματικούς μηχανισμούς τους στην υπηρεσία των προσωπικών φιλοδοξιών τους.

Προσωπικά δεν με ενθουσιάζει το γεγονός ότι κάποια από αυτά τα άτομα έφεραν νίκες στο τοπικό ΠΑΣΟΚ. Αυτό που με βασανίζει είναι η σημερινή πολιτική φυσιογνωμία του Κινήματος, η σημερινή κρίση ταυτότητας του, που το οδήγησαν προσωπικές πολιτικές ερήμην του ΠΑΣΟΚ.

Στις τελευταίες εκλογές , οργανωμένος από το 1975 στο ΠΑΣΟΚ, είχα αποφασίσει να μην ψηφίσω ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά. Οι λόγοι ήταν δύο. Δύο επίσημες και ανεπίσημες επιλογές του Κινήματος που ξαφνικά μου δημιούργησαν ένα σοβαρό ιδεολογικό δίλημμα.

Ένας λόγος ήταν η υπονόμευση του επίσημου συνδυασμού του ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες δημοτικές εκλογές από πολιτικά πρόσωπα της κεντρικής ηγεσίας τα οποία ο Πρόεδρος εμπιστεύτηκε τις πολιτικές διεργασίες στην περιοχή, με αποτέλεσμα τη βαρειά ήττα ενός ομολογουμένως πετυχημένου Δημάρχου και μιας δημοκρατικής παράταξης κύτταρο της πιο δημιουργικής παραγωγής των πολιτικών κατευθύνσεων του Κινήματος.

Ο άλλος λόγος είναι πιο πρόσφατος και συνδέεται με την επιλογή του μειονοτικού υποψηφίου και βουλευτή σήμερα κ.Χατζηοσμάν. Πιστεύω ότι η ψηφοθηρική πολιτική δεν είναι πολιτική στρατηγική για ένα κόμμα που διακηρύσσει τις δημοκρατικές διαδικασίες, ειδικότερα μάλιστα όταν το πρόσωπο που επιλέγεται συμβολικά συνδέεται , ως ο έτερος πόλος μιας επώδυνης και τραγικής πραγματικότητας που έζησε ο τόπος. Αυτός ο δεύτερος λόγος νομίζω ότι υποτιμά και τον Πρόεδρο για τον οποίο πίστεψα από τις δυναμικές και ουσιαστικές παρεμβάσεις του στην πολιτική του για τη μειονότητα ότι θα ήταν περισσότερο τολμηρός και ουσιαστικά πολιτικός.

Στις τελευταίες εκλογές ψήφισα ΠΑΣΟΚ συσπειρωμένος κι εγώ στην μάχη του Κινήματος για την απαλλαγή από τη λαίλαπα της Δεξιάς διακυβέρνησης. Και συμμετέχω ενεργά στις διαδικασίες για την εκλογή Προέδρου, τασσόμενος στις δυνάμεις όλων όσων υποστηρίζουν την ανανέωση της εντολής στο σημερινό πρόεδρο.

Έχω όμως δηλώσει και δημοσίως ότι αν στο ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ υπό το Γιώργο Παπανδρέου πρωταγωνιστούν οι προσωπικές πολιτικές και στρατηγικές κάποιων, που δίχασαν και διέσπασαν την ενότητα του τοπικού ΠΑΣΟΚ τότε θα αποχωρήσω από το Κίνημα.

Μικρό το κακό θα μου πείτε. Μην λησμονούμε όμως ότι «ενός κακού δοθέντος, μύρια έπονται».

Powered by Qumana

Τελικά πότε ήταν ειλικρινής ο Νομάρχης, ο κ.Γιανακίδης; Όταν από το μπαλκόνι στις δυο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις για τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση δήλωνε ότι δεν ήταν ΠΑΣΟΚ γιατί φρόντιζε να “καταθέσει” την κομματική του ταυτότητα, ως “υπερκομματικός” Νομάρχης ή σήμερα που όπως γράφουν οι τοπικές εφημερίδες μετέτρεψε τη Νομαρχία σε …γιάφκα των Βενιζελικών, στον εσωκομματικό πόλεμο για την αρχηγία στο ΠΑΣΟΚ; Τελικά πότε ήταν ειλικρινής ως (πρώην) “παπανδρεϊκός”; Όταν “έπειθ�